Kodeks cywilny

Spis treści

1. Co reguluje
2. Dla kogo
3. Kluczowe artykuły
4. Art. 117
5. Art. 118
6. Art. 481
7. Jak korzystać z aktu
8. Artykuły aktu (1088)
9. Powiązane akty
10. Źródło urzędowe
11. Co dalej
12. Jak pracować ze szkieletem dokumentu
13. Powiązane zasoby
14. Co dalej teraz

Szybki podgląd strony

Szkielet dokumentu działa najlepiej, gdy każde twierdzenie ma dowód i odniesienie do terminu.

Checklist operacyjny

1. Uzupełnij wszystkie pola formalne.
2. Dołącz dowody i daty.
3. Sprawdź termin oraz sposób doręczenia.

Co reguluje

Reguluje zobowiązania, wykonanie umów, odsetki, przedawnienie i odpowiedzialność cywilną.

Dla kogo

• Dłużnik
• Wierzyciel
• Konsument
• Przedsiębiorca

Kluczowe artykuły

Art. 117

Art. 117.
§ 1.
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.
§ 2.
W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej, które podlegają państwowemu
arbitrażowi gospodarczemu, roszczenie przedawnione wygasa. W innych stosunkach nie
można roszczenia przedawnionego dochodzić, chyba że ten, przeciwko komu roszczenie
przysługuje, zrzeka się korzystania z przedawnienia; zrzeczenie nie może nastąpić
przed upływem przedawnienia.
§ 3.
Sąd, państwowa komisja arbitrażowa lub inny organ powołany do rozpoznawania spraw
danego rodzaju uwzględnia upływ przedawnienia z urzędu. Może jednak nie uwzględnić
jego upływu, jeżeli termin przedawnienia nie przekracza lat trzech, a opóźnienie w
dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami i nie jest
nadmierne.

Art. 118

Art. 118.
W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej, które podlegają państwowemu
arbitrażowi gospodarczemu, termin przedawnienia wynosi jeden rok, chyba że dla roszczeń
danego rodzaju przewidziany jest krótszy termin albo że przepis szczególny przewiduje
dla określonych stosunków między takimi jednostkami termin dłuższy. W innych stosunkach
termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe lat
trzy, chyba że przepis szczególny przewiduje krótszy termin.

Art. 481

Art. 481.
§ 1.
Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
§ 2.
Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.
Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa,
wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
§ 3.
W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach
ogólnych.

Jak korzystać z aktu

Najpierw wybierz artykuł po numerze albo słowie kluczowym, następnie przejdź do strony konkretnego przepisu. Hub służy jako punkt wejścia, a pełna treść jest rozbita na strony artykułów dla szybszej nawigacji.

Artykuły aktu (1088)

Szukaj artykułu

Przejdź do art. Przejdź

• Art. 1.

  § 1. Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między jednostkami gospodarki uspołecznionej,

• Art. 2.

  W wypadkach gdy wymagają tego szczególne potrzeby obrotu między jednostkami gospodarki uspołecznionej, Rada Ministrów lub z jej upoważnienia inny naczelny organ administracji

• Art. 3.

  Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu.

• Art. 4.

  Przepisy prawa cywilnego powinny być tłumaczone i stosowane zgodnie z zasadami ustroju i celami Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

• Art. 5.

  Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego w Polskiej Rzeczypospolitej

• Art. 6.

  Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

• Art. 7.

  Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.

• Art. 8.

  Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną.

• Art. 9.

  W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe.

• Art. 10.

  § 1. Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.

• Art. 11.

  Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności.

• Art. 12.

  Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie.

• Art. 13.

  § 1. Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli

• Art. 14.

  § 1. Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych,

• Art. 15.

  Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

• Art. 16.

  § 1. Osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej,

• Art. 17.

  Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie

• Art. 18.

  § 1. Ważność umowy, która została zawarta przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności

• Art. 19.

  Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność

• Art. 20.

  Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących

• Art. 21.

  Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów

• Art. 22.

  Jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych oddał jej określone przedmioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta uzyskuje pełną

• Art. 23.

  Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania,

• Art. 24.

  § 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania

• Art. 25.

  Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

• Art. 26.

  § 1. Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania

• Art. 27.

  Miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opieką jest miejsce zamieszkania opiekuna.

• Art. 28.

  Można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Rozdział III

• Art. 29.

  § 1. Zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło lat dziesięć od końca roku

• Art. 30.

  § 1. Kto zaginął w czasie podróży powietrznej lub morskiej w związku z katastrofą statku

• Art. 31.

  § 1. Domniemywa się, że zaginiony zmarł w chwili oznaczonej w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego.

• Art. 32.

  Jeżeli kilka osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpieczeństwa, domniemywa się, że zmarły jednocześnie.

• Art. 33.

  § 1. Osobami prawnymi są następujące jednostki gospodarki uspołecznionej:

• Art. 34.

  Skarb Państwa uważany jest w stosunkach cywilno-prawnych za podmiot praw i obowiązków, które dotyczą części mienia ogólnonarodowego nie będących pod zarządem innych państwowych

• Art. 35.

  Powstanie, ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy; w wypadkach i w zakresie w przepisach tych przewidzianych organizację i sposób działania osoby

• Art. 36.

  Zdolność prawna osoby prawnej nie obejmuje praw i obowiązków wyłączonych przez ustawę lub przez oparty na niej statut. Nie obejmuje ona również praw i obowiązków, które

• Art. 37.

  § 1. Przedsiębiorstwa państwowe i ich zjednoczenia, spółdzielnie i ich związki, kółka rolnicze

• Art. 38.

  Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie.

• Art. 39.

  § 1. Kto jako organ osoby prawnej zawarł umowę w jej imieniu nie będąc jej organem albo

• Art. 40.

  Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstw państwowych i ich zjednoczeń, banków państwowych oraz innych państwowych osób prawnych działających

• Art. 41.

  Jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.

• Art. 42.

  § 1. Jeżeli osoba prawna nie będąca jednostką gospodarki uspołecznionej nie może prowadzić

• Art. 43.

  Przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych.

• Art. 44.

  Własność i inne prawa majątkowe są albo mieniem ogólnonarodowym (państwowym), albo mieniem organizacji spółdzielczych lub innych organizacji społecznych ludu pracującego,

• Art. 45.

  Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.

• Art. 46.

  § 1. Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności

• Art. 47.

  § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

• Art. 48.

  Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa

• Art. 49.

  Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli

• Art. 50.

  Za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością.

• Art. 51.

  § 1. Przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy (rzeczy

• Art. 52.

  Czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną odnosi skutek także względem przynależności, chyba że co innego wynika z treści czynności albo z przepisów szczególnych.

• Art. 53.

  § 1. Pożytkami naturalnymi rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej części składowe,

• Art. 54.

  Pożytkami prawa są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze swym społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

• Art. 55.

  § 1. Uprawnionemu do pobierania pożytków przypadają pożytki naturalne, które zostały odłączone

• Art. 56.

  Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.

• Art. 57.

  § 1. Nie można przez czynność prawną wyłączyć ani ograniczyć uprawnienia do przeniesienia,

• Art. 58.

  § 1. Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna,

• Art. 59.

  W razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną

• Art. 60.

  Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonywającej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej

• Art. 61.

  Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia

• Art. 62.

  Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, nie traci mocy wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający je zmarł lub utracił zdolność do czynności

• Art. 63.

  § 1. Jeżeli do dokonania czynności prawnej potrzebna jest zgoda osoby trzeciej, osoba ta

• Art. 64.

  Prawomocne orzeczenie sądu lub państwowej komisji arbitrażowej, stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie.

• Art. 65.

  § 1. Oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności,

• Art. 66.

  § 1. Kto oświadczył drugiej stronie wolę zawarcia umowy, określając w oświadczeniu jej

• Art. 67.

  Jeżeli oświadczenie o przyjęciu oferty nadeszło z opóźnieniem, lecz z jego treści lub z okoliczności wynika, że zostało wysłane w czasie właściwym, umowa dochodzi do

• Art. 68.

  Przyjęcie oferty dokonane z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia jej treści poczytuje się za nową ofertę.

• Art. 69.

  Jeżeli według przyjętego w danych stosunkach zwyczaju lub według treści oferty dojście do składającego ofertę oświadczenia drugiej strony o jej przyjęciu nie jest potrzebne,

• Art. 70.

  § 1. W razie wątpliwości poczytuje się umowę za zawartą w chwili otrzymania przez składającego

• Art. 71.

  Ogłoszenia, reklamy, cenniki i inne informacje, skierowane do ogółu lub do poszczególnych osób, poczytuje się w razie wątpliwości nie za ofertę, lecz za zaproszenie do rozpoczęcia

• Art. 72.

  Jeżeli strony prowadzą rokowania w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem

• Art. 73.

  § 1. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez

• Art. 74.

  § 1. Zastrzeżenie formy pisemnej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania

• Art. 75.

  § 1. Czynność prawna obejmująca rozporządzenie prawem, którego wartość przenosi dziesięć

• Art. 76.

  Jeżeli strony zastrzegły w umowie, że określona czynność prawna między nimi powinna być dokonana w szczególnej formie, czynność ta dochodzi do skutku tylko przy zachowaniu

• Art. 77.

  Jeżeli umowa została zawarta na piśmie, jej uzupełnienie, zmiana albo rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej powinno być stwierdzone pismem.

• Art. 78.

  Do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Do zawarcia umowy wystarcza wymiana

• Art. 79.

  Osoba nie mogąca pisać, lecz mogąca czytać może złożyć oświadczenie woli w formie pisemnej bądź w ten sposób, że uczyni na dokumencie tuszowy odcisk palca, a obok tego

• Art. 80.

  Jeżeli osoba nie mogąca czytać ma złożyć oświadczenie woli na piśmie, oświadczenie powinno być złożone w formie aktu notarialnego.

• Art. 81.

  § 1. Jeżeli ustawa uzależnia ważność albo określone skutki czynności prawnej od urzędowego

• Art. 82.

  Nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie

• Art. 83.

  § 1. Nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli

• Art. 84.

  § 1. W razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych

• Art. 85.

  Zniekształcenie oświadczenia woli przez osobę użytą do jego przesłania ma takie same skutki, jak błąd przy złożeniu oświadczenia.

• Art. 86.

  § 1. Jeżeli błąd wywołała druga strona podstępnie, uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia

• Art. 87.

  Kto złożył oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby trzeciej, ten może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia, jeżeli z okoliczności

• Art. 88.

  § 1. Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie

• Art. 89.

  Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić

• Art. 90.

  Ziszczenie się warunku nie ma mocy wstecznej, chyba że inaczej zastrzeżono.

• Art. 91.

  Warunkowo uprawniony może wykonywać wszelkie czynności, które zmierzają do zachowania jego prawa.

• Art. 92.

  § 1. Jeżeli czynność prawna obejmująca rozporządzenie prawem została dokonana pod warunkiem,

• Art. 93.

  § 1. Jeżeli strona, której zależy na nieziszczeniu się warunku, przeszkodzi w sposób sprzeczny

• Art. 94.

  Warunek niemożliwy, jak również warunek przeciwny ustawie lub zasadom współżycia społecznego pociąga za sobą nieważność czynności prawnej, gdy jest zawieszający; uważa się za

• Art. 95.

  § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości

• Art. 96.

  Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

• Art. 97.

  Osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych,

• Art. 98.

  Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające

• Art. 99.

  § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo

• Art. 100.

  Okoliczność, że pełnomocnik jest ograniczony w zdolności do czynności prawnych, nie ma wpływu na ważność czynności dokonanej przez niego w imieniu mocodawcy.

• Art. 101.

  § 1. Pełnomocnictwo może być w każdym czasie odwołane, chyba że mocodawca zrzekł się odwołania

• Art. 102.

  Po wygaśnięciu umocowania pełnomocnik obowiązany jest zwrócić mocodawcy dokument pełnomocnictwa. Może żądać poświadczonego odpisu tego dokumentu; wygaśnięcie umocowania powinno być

• Art. 103.

  § 1. Jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres,

• Art. 104.

  Jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna. Jednakże gdy ten, komu zostało złożone oświadczenie woli

• Art. 105.

  Jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga

• Art. 106.

  Pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą

• Art. 107.

  Jeżeli mocodawca ustanowił kilku pełnomocników z takim samym zakresem umocowania, każdy z nich może działać samodzielnie, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa.

• Art. 108.

  Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na

• Art. 109.

  Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.

• Art. 110.

  Jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub państwowej komisji arbitrażowej, decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin nie określając sposobu jego

• Art. 111.

  § 1. Termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia.

• Art. 112.

  Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim

• Art. 113.

  § 1. Jeżeli termin jest oznaczony na początek, środek lub koniec miesiąca, rozumie się

• Art. 114.

  Jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści, a rok za dni trzysta sześćdziesiąt

• Art. 115.

  Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego.

• Art. 116.

  § 1. Jeżeli skutki czynności prawnej mają powstać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio

• Art. 117.

  § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.

• Art. 118.

  W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej, które podlegają państwowemu arbitrażowi gospodarczemu, termin przedawnienia wynosi jeden rok, chyba że dla roszczeń

• Art. 119.

  Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.

• Art. 120.

  § 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

• Art. 121.

  Bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1)

• Art. 122.

  § 1. Przedawnienie względem osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych,

• Art. 123.

  § 1. Bieg przedawnienia przerywa się:

• Art. 124.

  § 1. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

• Art. 125.

  § 1. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do

• Art. 126.

  Własność społeczna jest albo socjalistyczną własnością ogólnonarodową (państwową), albo własnością spółdzielczą lub własnością innych organizacji społecznych ludu pracującego.

• Art. 127.

  § 1. Ochrona własności społecznej przed grożącą jej szkodą jest obowiązkiem każdego obywatela.

• Art. 128.

  § 1. Socjalistyczna własność ogólnonarodowa (państwowa) przysługuje niepodzielnie Państwu.

• Art. 129.

  Przy tłumaczeniu i stosowaniu przepisów niniejszego kodeksu należy mieć na względzie, że własność społeczna, jako podstawa ustroju Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, pozostaje

• Art. 130.

  Grunty, budynki i inne środki produkcji, które nie stanowią wyłącznego przedmiotu własności społecznej, mogą być, na podstawie i w granicach ustaw, przedmiotem własności

• Art. 131.

  Przy tłumaczeniu i stosowaniu przepisów niniejszego kodeksu należy mieć na względzie opiekę, którą Polska Rzeczpospolita Ludowa otacza indywidualne gospodarstwa rolne

• Art. 132.

  § 1. Własnością osobistą jest własność rzeczy przeznaczonych do zaspokajania osobistych

• Art. 133.

  § 1. Przedmiotem własności osobistej mogą być w szczególności: dom jednorodzinny lub lokal

• Art. 134.

  Domem jednorodzinnym jest dom mieszkalny, jak również samodzielna część domu bliźniaczego lub szeregowego, jeżeli są przeznaczone do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela

• Art. 135.

  § 1. Lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość, jeżeli jest przeznaczony do zaspokajania

• Art. 136.

  § 1. W razie wyodrębnienia własności poszczególnych lokali mieszkalnych działka gruntu,

• Art. 137.

  § 1. Do ustanowienia odrębnej własności lokali mieszkalnych potrzebna jest umowa zawarta

• Art. 138.

  Wynajęcie części domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego własność osobistą nie jest uważane za zmianę jego przeznaczenia; to samo dotyczy wynajęcia

• Art. 139.

  Przy tłumaczeniu i stosowaniu przepisów niniejszego kodeksu należy mieć na względzie całkowitą ochronę, którą Polska Rzeczpospolita Ludowa poręcza własności osobistej.

• Art. 140.

  W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem

• Art. 141.

  Kto sprawuje zarząd wydzielonych części mienia ogólnonarodowego, ten obowiązany jest zarządzać nimi w sposób zapewniający najlepsze wykonanie zadań, ze względu na które

• Art. 142.

  § 1. Właściciel nie może się sprzeciwić użyciu a nawet uszkodzeniu lub zniszczeniu rzeczy

• Art. 143.

  W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia

• Art. 144.

  Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną

• Art. 145.

  § 1. Jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących

• Art. 146.

  Przepisy artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do samoistnego posiadacza nieruchomości; jednakże posiadacz może żądać tylko ustanowienia służebności osobistej.

• Art. 147.

  Właścicielowi nie wolno dokonywać robót ziemnych w taki sposób, żeby to groziło nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia.

• Art. 148.

  Owoce opadłe z drzewa lub krzewu na grunt sąsiedni stanowią jego pożytki. Przepisu tego nie stosuje się, gdy grunt sąsiedni jest przeznaczony na użytek publiczny.

• Art. 149.

  Właściciel gruntu może wejść na grunt sąsiedni w celu usunięcia zwieszających się z jego drzew gałęzi lub owoców. Właściciel sąsiedniego gruntu może jednak żądać naprawienia

• Art. 150.

  Właściciel gruntu może obciąć i zachować dla siebie korzenie przechodzące z sąsiedniego gruntu. To samo dotyczy gałęzi i owoców zwieszających się z sąsiedniego gruntu; jednakże

• Art. 151.

  Jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu

• Art. 152.

  Właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz

• Art. 153.

  Jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu

• Art. 154.

  § 1. Domniemywa się, że mury, płoty, miedze, rowy i inne urządzenia podobne, znajdujące

• Art. 155.

  § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia

• Art. 156.

  Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności, z zapisu, z

• Art. 157.

  § 1. Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem

• Art. 158.

  Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje

• Art. 159.

  Przepisów o obowiązku zachowania formy aktu notarialnego nie stosuje się w wypadku, gdy grunty wniesione jako wkład do rolniczej spółdzielni produkcyjnej mają stać się

• Art. 160.

  § 1. Własność nieruchomości rolnej lub jej części może być przeniesiona na rzecz osoby

• Art. 161.

  § 1. Obszar nabytej przez osobę fizyczną nieruchomości rolnej wraz z obszarem nieruchomości

• Art. 162.

  Jeżeli nabywcą nieruchomości rolnej jest małżonek lub zstępny zbywcy albo jeżeli nabywają wspólnie zstępny zbywcy i jego małżonek zamiast norm obszarowych określonych w artykule

• Art. 163.

  § 1. Jeżeli wskutek przeniesienia własności nieruchomości rolnej lub jej części miałby

• Art. 164.

  Przepisów artykułu poprzedzającego nie stosuje się do przeniesienia własności nieruchomości rolnej na rzecz Państwa, jak również do przeniesienia własności działki budowlanej

• Art. 165.

  Rozporządzenie Rady Ministrów określi podstawowe i minimalne normy obszarowe gospodarstw rolnych oraz warunki uznania gospodarstwa rolnego za ulegające likwidacji, jak również

• Art. 166.

  § 1. Zbycie przez współwłaściciela nieruchomości rolnej udziału we współwłasności lub części

• Art. 167.

  Nieznaczne zmniejszenie obszaru gospodarstwa rolnego wynikające z zamiany nieruchomości wchodzącej w jego skład na inną nieruchomość rolną nie jest uważane za podział tego

• Art. 168.

  Ograniczenia obrotu nieruchomościami, które nie są nieruchomościami rolnymi, określają odrębne przepisy.

• Art. 169.

  § 1. Jeżeli osoba nie uprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje

• Art. 170.

  W razie przeniesienia własności rzeczy ruchomej, która jest obciążona prawem osoby trzeciej, prawo to wygasa z chwilą wydania rzeczy nabywcy, chyba że ten działa w złej

• Art. 171.

  Przepisów o ochronie nabywcy w dobrej wierze nie stosuje się w razie zbycia rzeczy ruchomej należące do przedmiotów urządzenia trwałego państwowej jednostki organizacyjnej.

• Art. 172.

  § 1. Posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada

• Art. 173.

  Jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności

• Art. 174.

  Posiadacz rzeczy ruchomej nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej

• Art. 175.

  Do biegu zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o biegu przedawnienia roszczeń.

• Art. 176.

  § 1. Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz

• Art. 177.

  Przepisów o nabyciu własności przez zasiedzenie nie stosuje się, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem własności państwowej.

• Art. 178.

  Nie można nabyć przez zasiedzenie części nieruchomości rolnej, jeżeli według przepisów o ograniczeniu podziału gospodarstw rolnych zbycie tej części nie byłoby dopuszczalne.

• Art. 179.

  § 1. Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem własności indywidualnej albo osobistej, właściciel

• Art. 180.

  Właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci.

• Art. 181.

  Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne.

• Art. 182.

  § 1. Rój pszczół staje się niczyim, jeżeli właściciel nie odszukał go przed upływem trzech

• Art. 183.

  § 1. Kto znalazł rzecz zgubioną, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym osobę uprawnioną

• Art. 184.

  § 1. Pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności oraz rzeczy mające wartość naukową lub

• Art. 185.

  Rozporządzenie Rady Ministrów określi organy właściwe do przechowywania rzeczy znalezionych i do poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru, zasady przechowywania tych rzeczy

• Art. 186.

  Znalazca, który uczynił zadość swoim obowiązkom, może żądać znaleźnego w wysokości jednej dziesiątej wartości rzeczy, jeżeli zgłosił swe roszczenie najpóźniej w chwili

• Art. 187.

  Pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności oraz rzeczy mające wartość naukową lub artystyczną, które nie zostaną przez uprawnionego odebrane w ciągu roku od dnia wezwania

• Art. 188.

  Przepisów artykułów poprzedzających nie stosuje się w razie znalezienia rzeczy w budynku publicznym albo w innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla publiczności ani w

• Art. 189.

  Jeżeli rzecz mająca znaczniejszą wartość materialną albo wartość naukową i artystyczną została znaleziona w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby oczywiście

• Art. 190.

  Uprawniony do pobierania pożytków naturalnych rzeczy nabywa ich własność przez odłączenie ich od rzeczy.

• Art. 191.

  Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.

• Art. 192.

  § 1. Ten, kto wytworzył nową rzecz ruchomą z cudzych materiałów, staje się jej właścicielem,

• Art. 193.

  § 1. Jeżeli rzeczy ruchome zostały połączone lub pomieszane w taki sposób, że przywrócenie

• Art. 194.

  Przepisy o przetworzeniu, połączeniu i pomieszaniu nie uchybiają przepisom o obowiązku naprawienia szkody ani przepisom o bezpodstawnym wzbogaceniu.

• Art. 195.

  Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

• Art. 196.

  § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością

• Art. 197.

  Domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe.

• Art. 198.

  Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

• Art. 199.

  Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej

• Art. 200.

  Każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną.

• Art. 201.

  Do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do

• Art. 202.

  Jeżeli większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności rażąco sprzecznej z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, każdy z pozostałych współwłaścicieli

• Art. 203.

  Każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy, jeżeli nie można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach dotyczących zwykłego

• Art. 204.

  Większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów.

• Art. 205.

  Współwłaściciel sprawujący zarząd rzeczą wspólną może żądać od pozostałych współwłaścicieli wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi jego pracy.

• Art. 206.

  Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem

• Art. 207.

  Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary

• Art. 208.

  Każdy ze współwłaścicieli nie sprawujących zarządu rzeczą wspólną może żądać w odpowiednich terminach rachunku z zarządu.

• Art. 209.

  Każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.

• Art. 210.

  Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim

• Art. 211.

  Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub

• Art. 212.

  § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych

• Art. 213.

  Zniesienie współwłasności nieruchomości rolnej przez podział między współwłaścicieli może nastąpić tylko z zachowaniem przepisów dotyczących podziału takiej nieruchomości

• Art. 214.

  § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności nieruchomości rolnej przez podział między współwłaścicieli

• Art. 215.

  Zniesienia współwłasności nieruchomości rolnej może żądać także organ państwowy oznaczony w rozporządzeniu Rady Ministrów.

• Art. 216.

  § 1. Współwłaściciel, któremu wskutek zniesienia współwłasności przypada nieruchomość rolna,

• Art. 217.

  Jeżeli w chwili zniesienia współwłasności żaden ze współwłaścicieli nie odpowiada warunkom przewidzianym dla otrzymania nieruchomości rolnej w drodze zniesienia współwłasności,

• Art. 218.

  Rozporządzenie Rady Ministrów określi warunki uznania pracy w gospodarstwie rolnym za wykonywaną nieprzerwanie co najmniej od roku, wypadki, w których pobieranie nauki

• Art. 219.

  Ograniczeń dotyczących zniesienia współwłasności nieruchomości rolnej przez podział między współwłaścicieli nie stosuje się do wkładów gruntowych stanowiących współwłasność

• Art. 220.

  Roszczenie o zniesienie współwłasności nie ulega przedawnieniu.

• Art. 221.

  Czynności prawne określające zarząd i sposób korzystania z rzeczy wspólnej albo wyłączające uprawnienie do zniesienia współwłasności odnoszą skutek także względem nabywcy udziału,

• Art. 222.

  § 1. Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została

• Art. 223.

  § 1. Roszczenia właściciela przewidziane w artykule poprzedzającym nie ulegają przedawnieniu,

• Art. 224.

  § 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie

• Art. 225.

  Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział

• Art. 226.

  § 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle,

• Art. 227.

  § 1. Samoistny posiadacz może, przywracając stan poprzedni, zabrać przedmioty, które połączył

• Art. 228.

  Przepisy określające prawa i obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której dowiedział się on o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy,

• Art. 229.

  § 1. Roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie

• Art. 230.

  Przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie

• Art. 231.

  § 1. Samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który wzniósł na powierzchni lub pod powierzchnią

• Art. 232.

  § 1. Grunty stanowiące własność państwową a położone w granicach administracyjnych miast

• Art. 233.

  W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie terenu państwowego w użytkowanie wieczyste, użytkownik, może korzystać z

• Art. 234.

  Do oddania terenu państwowego w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

• Art. 235.

  § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na terenie państwowym przez wieczystego użytkownika

• Art. 236.

  § 1. Oddanie terenu państwowego w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu

• Art. 237.

  Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

• Art. 238.

  Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

• Art. 239.

  § 1. Sposób korzystania z terenu państwowego przez wieczystego użytkownika powinien być

• Art. 240.

  Umowa o oddanie terenu państwowego w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu przed upływem określonego w niej terminu, jeżeli wieczysty użytkownik korzysta z terenu

• Art. 241.

  Wraz z wygaśnięciem użytkowania wieczystego wygasają ustanowione na nim obciążenia.

• Art. 242.

  W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego należy się użytkownikowi ustalone w umowie wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia

• Art. 243.

  Roszczenie przeciwko wieczystemu użytkownikowi o naprawienie szkód wynikłych z niewłaściwego korzystania z terenu państwowego, jak również roszczenie wieczystego użytkownika o

• Art. 244.

  § 1. Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze

• Art. 245.

  § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ustanowienia ograniczonego prawa

• Art. 246.

  Jeżeli uprawniony zrzeka się ograniczonego prawa rzeczowego, prawo to wygasa. Oświadczenie o zrzeczeniu się prawa powinno być złożone właścicielowi rzeczy obciążonej.

• Art. 247.

  Ograniczone prawo rzeczowe wygasa, jeżeli przejdzie na właściciela rzeczy obciążonej albo jeżeli ten, komu prawo takie przysługuje, nabędzie własność rzeczy obciążonej.

• Art. 248.

  § 1. Do zmiany treści ograniczonego prawa rzeczowego potrzebna jest umowa między uprawnionym

• Art. 249.

  § 1. Jeżeli kilka ograniczonych praw rzeczowych obciąża tę samą rzecz, prawo powstałe później

• Art. 250.

  § 1. Pierwszeństwo ograniczonych praw rzeczowych może być zmienione. Zmiana nie narusza

• Art. 251.

  Do ochrony praw rzeczowych ograniczonych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności.

• Art. 252.

  Rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie).

• Art. 253.

  § 1. Zakres użytkowania można ograniczyć przez wyłączenie oznaczonych pożytków rzeczy.

• Art. 254.

  Użytkowanie jest niezbywalne.

• Art. 255.

  Użytkowanie wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć.

• Art. 256.

  Użytkownik powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki.

• Art. 257.

  § 1. Jeżeli użytkowanie obejmuje określony zespół środków produkcji, użytkownik może w

• Art. 258.

  W stosunkach wzajemnych między użytkownikiem a właścicielem użytkownik ponosi ciężary, które zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki powinny być pokrywane z pożytków

• Art. 259.

  Właściciel nie ma obowiązku czynić nakładów na rzecz obciążoną użytkowaniem. Jeżeli takie nakłady poczynił, może od użytkownika żądać ich zwrotu według przepisów o prowadzeniu

• Art. 260.

  § 1. Użytkownik obowiązany jest dokonywać napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym

• Art. 261.

  Jeżeli osoba trzecia dochodzi przeciwko użytkownikowi roszczeń dotyczących własności rzeczy, użytkownik powinien niezwłocznie zawiadomić o tym właściciela.

• Art. 262.

  Po wygaśnięciu użytkowania użytkownik obowiązany jest zwrócić rzecz właścicielowi w takim stanie, w jakim powinna się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu

• Art. 263.

  § 1. Roszczenie właściciela przeciwko użytkownikowi o naprawienie szkody z powodu pogorszenia

• Art. 264.

  Jeżeli użytkowanie obejmuje pieniądze lub inne rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, użytkownik staje się z chwilą wydania mu tych przedmiotów ich właścicielem. Po wygaśnięciu

• Art. 265.

  § 1. Przedmiotem użytkowania mogą być także prawa.

• Art. 266.

  Użytkowanie ustanowione na rzecz osoby fizycznej wygasa najpóźniej z jej śmiercią.

• Art. 267.

  § 1. Użytkownik obowiązany jest zachować substancję rzeczy oraz jej dotychczasowe przeznaczenie.

• Art. 268.

  Użytkownik może zakładać w pomieszczeniach nowe urządzenia w takich granicach jak najemca.

• Art. 269.

  § 1. Właściciel może z ważnych powodów żądać od użytkownika zabezpieczenia, wyznaczając

• Art. 270.

  Właściciel może odmówić wydania przedmiotów objętych użytkowaniem nieprawidłowym, dopóki nie otrzyma odpowiedniego zabezpieczenia.

• Art. 271.

  Użytkowanie gruntu stanowiącego własność państwową może być ustanowione na rzecz rolniczej spółdzielni produkcyjnej jako prawo terminowe lub jako prawo bezterminowe. W każdym

• Art. 272.

  § 1. Jeżeli rolniczej spółdzielni produkcyjnej zostaje przekazany do użytkowania państwowy

• Art. 273.

  Jeżeli użytkowanie gruntu państwowego przez rolniczą spółdzielnią produkcyjną wygasło, budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane i stanowiące własność spółdzielni

• Art. 274.

  Przepisy dotyczące własności budynków i innych urządzeń na gruncie państwowym użytkowanym przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną stosuje się odpowiednio do drzew i innych

• Art. 275.

  Rolnicza spółdzielnia produkcyjna może zmienić przeznaczenie użytkowanych przez siebie gruntów państwowych albo naruszyć ich substancję, chyba że w decyzji o przekazaniu

• Art. 276.

  Przekazywanie rolniczym spółdzielniom produkcyjnym gruntów państwowych do użytkowania reguluje rozporządzenie Rady Ministrów.

• Art. 277.

  § 1. Jeżeli statut rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub umowa z członkiem spółdzielni

• Art. 278.

  Statut rolniczej spółdzielni produkcyjnej może postanawiać, że - gdy wymaga tego prawidłowe wykonanie zadań spółdzielni - przysługuje jej uprawnienie do zmiany przeznaczenia

• Art. 279.

  § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną na gruncie

• Art. 280.

  § 1. Statut rolniczej spółdzielni produkcyjnej może postanawiać, że użytkowanie przez spółdzielnię

• Art. 281.

  Jeżeli członek rolniczej spółdzielni produkcyjnej wniósł do spółdzielni budynek lub wkład inwentarzowy, który zgodnie z postanowieniami statutu lub umowy ma być po ustaniu

• Art. 282.

  Użytkowanie przez rolniczą spółdzielnie produkcyjną budynków lub wkładów inwentarzowych, wniesionych jako wkłady zwrotne, może być odpłatne. W razie odpłatności użytkowania

• Art. 283.

  Do użytkowania przez jednostki gospodarki uspołecznionej nie objęte przepisami rozdziału poprzedzającego stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału I niniejszego działu, o

• Art. 284.

  § 1. Do użytkowania przez osoby prawne nie bodące jednostkami gospodarki uspołecznionej

• Art. 285.

  § 1. Nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości

• Art. 286.

  Na rzecz rolniczej spółdzielni produkcyjnej można ustanowić służebność gruntową bez względu na to, czy spółdzielnia jest właścicielem gruntu.

• Art. 287.

  Zakres służebności gruntowej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych.

• Art. 288.

  Służebność gruntowa powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej.

• Art. 289.

  § 1. W braku odmiennej umowy obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania

• Art. 290.

  § 1. W razie podziału nieruchomości władnącej służebność utrzymuje się w mocy na rzecz

• Art. 291.

  Jeżeli po ustanowieniu służebności gruntowej powstanie ważna potrzeba gospodarcza, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać za wynagrodzeniem zmiany treści lub

• Art. 292.

  Służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Przepisy o nabyciu własności nieruchomości

• Art. 293.

  § 1. Służebność gruntowa wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć.

• Art. 294.

  Właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności gruntowej za wynagrodzeniem, jeżeli wskutek zmiany stosunków służebność stała się dla niego szczególnie

• Art. 295.

  Jeżeli służebność gruntowa utraciła dla nieruchomości władnącej wszelkie znaczenie, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności bez wynagrodzenia.

• Art. 296.

  Nieruchomość można obciążyć na rzecz oznaczonej osoby fizycznej prawem, którego treść odpowiada treści służebności gruntowej (służebność osobista).

• Art. 297.

  Do służebności osobistych stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych z zachowaniem przepisów rozdziału niniejszego.

• Art. 298.

  Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego

• Art. 299.

  Służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią uprawnionego.

• Art. 300.

  Służebności osobiste są niezbywalne. Nie można również przenieść uprawnienia do ich wykonywania.

• Art. 301.

  § 1. Mający służebność mieszkania może przyjąć na mieszkanie małżonka i dzieci małoletnie.

• Art. 302.

  § 1. Mający służebność mieszkania może korzystać z pomieszczeń i urządzeń przeznaczonych

• Art. 303.

  Jeżeli uprawniony z tytułu służebności osobistej dopuszcza się rażących uchybień przy wykonywaniu swego prawa, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zamiany służebności

• Art. 304.

  Służebności osobistej nie można nabyć przez zasiedzenie.

• Art. 305.

  Jeżeli nieruchomość obciążona służebnością osobistą została wniesiona jako wkład do rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielnia może z ważnych powodów żądać zmiany

• Art. 306.

  § 1. W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności można rzecz ruchomą obciążyć prawem,

• Art. 307.

  § 1. Do ustanowienia zastawu potrzebna jest umowa między właścicielem a wierzycielem oraz,

• Art. 308.

  § 1. W celu zabezpieczenia udzielonych przez bank państwowy kredytów można ustanowić na

• Art. 309.

  Przepisy o nabyciu własności rzeczy ruchomej od osoby nie uprawnionej do rozporządzania rzeczą stosuje się odpowiednio do ustanowienia zastawu.

• Art. 310.

  Jeżeli w chwili ustanowienia zastawu rzecz jest już obciążona innym prawem rzeczowym, zastaw powstały później ma pierwszeństwo przed prawem powstałym wcześniej, chyba że

• Art. 311.

  Nieważne jest zastrzeżenie, przez które zastawca zobowiązuje się względem zastawnika, że nie dokona zbycia lub obciążenia rzeczy przed wygaśnięciem zastawu.

• Art. 312.

  Zaspokojenie zastawnika z rzeczy obciążonej następuje według przepisów o sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Statuty instytucji kredytowych mogą wprowadzić inny tryb zaspokojenia

• Art. 313.

  Jeżeli przedmiotem zastawu są rzeczy mające określoną przez zarządzenie właściwego organu państwowego cenę sztywną, można się umówić, że w razie zwłoki z zapłatą długu

• Art. 314.

  W granicach przewidzianych w kodeksie postępowania cywilnego zastaw zabezpiecza także roszczenia związane z wierzytelnością zabezpieczoną, w szczególności roszczenie o

• Art. 315.

  Zastawca nie będący dłużnikiem może niezależnie od zarzutów, które mu przysługują osobiście przeciwko zastawnikowi, podnosić zarzuty, które przysługują dłużnikowi,

• Art. 316.

  Zastawnik może dochodzić zaspokojenia z rzeczy obciążonej zastawem bez względu na ograniczenie odpowiedzialności dłużnika wynikające z przepisów prawa spadkowego.

• Art. 317.

  Przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej zastawem nie narusza uprawnienia zastawnika do uzyskania zaspokojenia z rzeczy obciążonej. Przepisu powyższego nie stosuje się

• Art. 318.

  Zastawnik, któremu rzecz została wydana, powinien czuwać nad jej zachowaniem stosownie do przepisów o przechowaniu za wynagrodzeniem. Po wygaśnięciu zastawu powinien zwrócić

• Art. 319.

  Jeżeli rzecz obciążona zastawem przynosi pożytki, zastawnik powinien, w braku odmiennej umowy, pobierać je i zaliczać na poczet wierzytelności i związanych z nią roszczeń.

• Art. 320.

  Jeżeli zastawnik poczynił nakłady na rzecz, do których nie był obowiązany, stosuje się odpowiednio przepisy o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.

• Art. 321.

  § 1. Jeżeli rzecz obciążona zastawem zostaje narażona na utratę lub uszkodzenie, zastawca

• Art. 322.

  § 1. Roszczenie zastawcy przeciwko zastawnikowi o naprawienie szkody z powodu pogorszenia

• Art. 323.

  § 1. Przeniesienie wierzytelności zabezpieczonej zastawem pociąga za sobą przeniesienie

• Art. 324.

  Nabywca wierzytelności zabezpieczonej zastawem może żądać od zbywcy wydania rzeczy obciążonej, jeżeli zastawca wyrazi na to zgodę. W braku takiej zgody nabywca może

• Art. 325.

  § 1. Jeżeli zastawnik zwróci rzecz zastawcy, zastaw wygasa bez względu na zastrzeżenia

• Art. 326.

  Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do zastawu, który powstaje z mocy ustawy.

• Art. 327.

  Przedmiotem zastawu mogą być także prawa, jeżeli są zbywalne.

• Art. 328.

  Do zastawu na prawach stosuje się odpowiednio przepisy o zastawie na rzeczach ruchomych z zachowaniem przepisów rozdziału niniejszego.

• Art. 329.

  § 1. Do ustanowienia zastawu na prawie stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu

• Art. 330.

  Zastawnik może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania prawa obciążonego zastawem.

• Art. 331.

  § 1. Jeżeli wymagalność wierzytelności obciążonej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela,

• Art. 332.

  W razie spełnienia świadczenia zastaw na wierzytelności przechodzi na przedmiot świadczenia.

• Art. 333.

  Do odbioru świadczenia uprawnieni są zastawca wierzytelności i zastawnik łącznie. Każdy z nich może żądać spełnienia świadczenia do rąk ich obu łącznie albo złożenia

• Art. 334.

  Jeżeli dłużnik wierzytelności obciążonej zastawem spełnia świadczenie, zanim wierzytelność zabezpieczona stała się wymagalna, zarówno zastawca, jak i zastawnik mogą żądać złożenia

• Art. 335.

  Jeżeli wierzytelność pieniężna zastawem zabezpieczona jest już wymagalna, zastawnik może żądać zamiast zapłaty, ażeby zastawca przeniósł na niego wierzytelność obciążoną,

• Art. 336.

  Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca,

• Art. 337.

  Posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne.

• Art. 338.

  Kto rzeczą faktycznie włada za kogo innego, jest dzierżycielem.

• Art. 339.

  Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym.

• Art. 340.

  Domniemywa się ciągłość posiadania. Niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa posiadania.

• Art. 341.

  Domniemywa się, że posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym. Domniemanie to dotyczy również posiadania przez poprzedniego posiadacza.

• Art. 342.

  Nie wolno naruszać samowolnie posiadania, chociażby posiadacz był w złej wierze.

• Art. 343.

  § 1. Posiadacz może zastosować obronę konieczną, ażeby odeprzeć samowolne naruszenie posiadania.

• Art. 344.

  § 1. Przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na

• Art. 345.

  Posiadanie przywrócone poczytuje się za nie przerwane.

• Art. 346.

  Roszczenie o ochronę posiadania nie przysługuje w stosunkach pomiędzy współposiadaczami tej samej rzeczy, jeżeli nie da się ustalić zakresu współposiadania.

• Art. 347.

  § 1. Posiadaczowi nieruchomości przysługuje roszczenie o wstrzymanie budowy, jeżeli budowa

• Art. 348.

  Przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną

• Art. 349.

  Przeniesienie posiadania samoistnego może nastąpić także w ten sposób, że dotychczasowy posiadacz samoistny zachowa rzecz w swoim władaniu jako posiadacz zależny albo jako

• Art. 350.

  Jeżeli rzecz znajduje się w posiadaniu zależnym albo w dzierżeniu osoby trzeciej, przeniesienie posiadania samoistnego następuje przez umowę między stronami i przez

• Art. 351.

  Przeniesienie posiadania samoistnego na posiadacza zależnego albo na dzierżyciela następuje na mocy samej umowy między stronami.

• Art. 352.

  § 1. Kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności,

• Art. 353.

  § 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik

• Art. 354.

  § 1. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający

• Art. 355.

  § 1. Dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju

• Art. 356.

  § 1. Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika tylko wtedy, gdy to wynika z

• Art. 357.

  Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a jakość rzeczy nie jest oznaczona przez właściwe przepisy lub przez czynność prawną

• Art. 358.

  § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, zobowiązania pieniężne na obszarze

• Art. 359.

  § 1. Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej

• Art. 360.

  W braku odmiennego zastrzeżenia co do terminu płatności odsetek są one płatne co roku z dołu, a jeżeli termin płatności sumy pieniężnej jest krótszy niż rok - jednocześnie

• Art. 361.

  § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa

• Art. 362.

  Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza

• Art. 363.

  § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie

• Art. 364.

  § 1. Ilekroć ustawa przewiduje obowiązek zabezpieczenia, zabezpieczenie powinno nastąpić

• Art. 365.

  § 1. Jeżeli dłużnik jest zobowiązany w ten sposób, że wykonanie zobowiązania może nastąpić

• Art. 366.

  § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości

• Art. 367.

  § 1. Kilku wierzycieli może być uprawnionych w ten sposób, że dłużnik może spełnić całe

• Art. 368.

  Zobowiązanie może być solidarne, chociażby każdy z dłużników był zobowiązany w sposób odmienny albo chociażby wspólny dłużnik był zobowiązany w sposób odmienny względem

• Art. 369.

  Zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej.

• Art. 370.

  Jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej.

• Art. 371.

  Działania i zaniechania jednego z dłużników solidarnych nie mogą szkodzić współdłużnikom.

• Art. 372.

  Przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia w stosunku do jednego z dłużników solidarnych nie ma skutku względem współdłużników.

• Art. 373.

  Zwolnienie z długu lub zrzeczenie się solidarności przez wierzyciela względem jednego z dłużników solidarnych nie ma skutku względem współdłużników.

• Art. 374.

  § 1. Odnowienie dokonane między wierzycielem a jednym z dłużników solidarnych zwalnia współdłużników,

• Art. 375.

  § 1. Dłużnik solidarny może się bronić zarzutami, które przysługują mu osobiście względem

• Art. 376.

  § 1. Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między

• Art. 377.

  Zwłoka dłużnika, jak również przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia względem jednego z wierzycieli solidarnych ma skutek także względem współwierzycieli.

• Art. 378.

  Jeżeli jeden z wierzycieli solidarnych przyjął świadczenie, treść istniejącego między współwierzycielami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach jest

• Art. 379.

  § 1. Jeżeli jest kilku dłużników albo kilku wierzycieli, a świadczenie jest podzielne,

• Art. 380.

  § 1. Dłużnicy zobowiązani do świadczenia niepodzielnego są odpowiedzialni za spełnienie

• Art. 381.

  § 1. Jeżeli jest kilku wierzycieli uprawnionych do świadczenia niepodzielnego, każdy z

• Art. 382.

  § 1. Zwolnienie dłużnika z długu przez jednego z wierzycieli uprawnionych do świadczenia

• Art. 383.

  Jeżeli jeden z wierzycieli uprawnionych do świadczenia niepodzielnego przyjął świadczenie, jest on odpowiedzialny względem pozostałych wierzycieli według tych samych zasad co

• Art. 384.

  § 1. Rada Ministrów lub z jej upoważnienia inny naczelny organ administracji państwowej

• Art. 385.

  § 1. Regulamin wydany przez stronę upoważnioną do tego przez właściwe przepisy i w granicach

• Art. 386.

  Jednostki gospodarki uspołecznionej powinny ze sobą współdziałać zarówno przy zawieraniu umów, jak i przy ich wykonywaniu, mając na względzie obowiązki wynikające z narodowych

• Art. 387.

  § 1. Umowa o świadczenie niemożliwe jest nieważna.

• Art. 388.

  § 1. Jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie, niedołęstwo lub niedoświadczenie

• Art. 389.

  Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej

• Art. 390.

  § 1. Jeżeli strona zobowiązana do zawarcia umowy przyrzeczonej uchyla się od jej zawarcia,

• Art. 391.

  Jeżeli w umowie zastrzeżono, że osoba trzecia zaciągnie określone zobowiązanie albo spełni określone świadczenie, ten, kto takie przyrzeczenie uczynił, odpowiedzialny

• Art. 392.

  Jeżeli osoba trzecia zobowiązała się przez umowę z dłużnikiem zwolnić go od obowiązku świadczenia, jest ona odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie

• Art. 393.

  § 1. Jeżeli w umowie zastrzeżono, że dłużnik spełni świadczenie na rzecz osoby trzeciej,

• Art. 394.

  § 1. W braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu

• Art. 395.

  § 1. Można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego

• Art. 396.

  Jeżeli zostało zastrzeżone, że jednej lub obu stronom wolno od umowy odstąpić za zapłatą oznaczonej sumy (odstępne), oświadczenie o odstąpieniu jest skuteczne tylko wtedy,

• Art. 397.

  Jeżeli na podstawie właściwych przepisów włożony został na oznaczoną jednostkę gospodarki uspołecznionej obowiązek zawarcia z inną oznaczona jednostką gospodarki uspołecznionej

• Art. 398.

  § 1. Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej zobowiązana do zawarcia umowy odmawia przyjęcia

• Art. 399.

  § 1. Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej zobowiązana do zawarcia umowy przyjmuje

• Art. 400.

  Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej zobowiązana do zawarcia umowy nie odpowiada na złożoną jej ofertę, jej milczenie uważa się za przyjęcie oferty. W wypadku takim

• Art. 401.

  Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obowiązek zawarcia umowy został włożony na obie oznaczone jednostki gospodarki uspołecznionej.

• Art. 402.

  Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej, której inna jednostka gospodarki uspołecznionej złożyła ofertę, nie jest zobowiązana do zawarcia umowy, powinna ona zawiadomić o tym

• Art. 403.

  § 1. Jeżeli na podstawie właściwych przepisów włożony został na oznaczoną jednostkę gospodarki

• Art. 404.

  Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy na jednostkę gospodarki uspołecznionej włożony został obowiązek zmiany lub rozwiązania już zawartej

• Art. 405.

  Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.

• Art. 406.

  Obowiązek wydania korzyści obejmuje nie tylko korzyść bezpośrednio uzyskaną, lecz także wszystko, co w razie zbycia, utraty lub uszkodzenia zostało uzyskane w zamian

• Art. 407.

  Jeżeli ten, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, rozporządził korzyścią na rzecz osoby trzeciej bezpłatnie, obowiązek wydania korzyści

• Art. 408.

  § 1. Zobowiązany do wydania korzyści może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle, o ile

• Art. 409.

  Obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba że

• Art. 410.

  § 1. Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego.

• Art. 411.

  Nie można żądać zwrotu świadczenia: 1)

• Art. 412.

  To, co zostało świadczone świadomie w zamian za dokonanie czynu zabronionego przez ustawo lub sprzecznego z zasadami współżycia społecznego albo w wykonaniu czynności

• Art. 413.

  § 1. Kto spełnia świadczenie z gry lub zakładu, nie może żądać zwrotu, chyba że gra lub

• Art. 414.

  Przepisy niniejszego tytułu nie uchybiają przepisom o obowiązku naprawienia szkody. Tytuł VI

• Art. 415.

  Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

• Art. 416.

  Osoba prawna jest obowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej organu.

• Art. 417.

  § 1. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego

• Art. 418.

  § 1. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza państwowego na skutek wydania

• Art. 419.

  W wypadku gdy Skarb Państwa nie ponosi według przepisów niniejszego tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej

• Art. 420.

  Jeżeli szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza państwowej osoby prawnej, odpowiedzialność za szkodę ponosi zamiast Skarbu Państwa ta osoba prawna.

• Art. 421.

  Przepisów powyższych o odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego nie stosuje się, jeżeli odpowiedzialność ta jest uregulowana

• Art. 422.

  Za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, Kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również

• Art. 423.

  Kto działa w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby, ten nie jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną napastnikowi.

• Art. 424.

  Kto zniszczył lub uszkodził cudzą rzecz albo zabił lub zranił cudze zwierzę w celu odwrócenia od siebie lub od innych niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio od tej

• Art. 425.

  § 1. Osoba, która z jakichkolwiek powodów znajduje się w stanie wyłączającym świadome albo

• Art. 426.

  Małoletni, który nie ukończył lat trzynastu, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.

• Art. 427.

  Kto z mocy ustawy lub umowy jest zobowiązany do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, ten obowiązany

• Art. 428.

  Gdy sprawca z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego nie jest odpowiedzialny za szkodę, a brak jest osób zobowiązanych do nadzoru albo gdy nie można od nich uzyskać

• Art. 429.

  Kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy

• Art. 430.

  Kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek,

• Art. 431.

  § 1. Kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej

• Art. 432.

  § 1. Posiadacz gruntu może zająć cudze zwierzę, które wyrządza szkodę na gruncie, jeżeli

• Art. 433.

  Za szkodę wyrządzoną wyrzuceniem, wylaniem lub spadnięciem jakiegokolwiek przedmiotu z pomieszczenia jest odpowiedzialny ten, kto pomieszczenie zajmuje, chyba że szkoda

• Art. 434.

  Za szkodę wyrządzoną przez zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części odpowiedzialny jest samoistny posiadacz budowli, chyba że zawalenie się budowli lub oderwanie się

• Art. 435.

  § 1. Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą

• Art. 436.

  § 1. Odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym ponosi również samoistny posiadacz

• Art. 437.

  Nie można wyłączyć ani ograniczyć z góry odpowiedzialności określonej w dwóch artykułach poprzedzających.

• Art. 438.

  Kto w celu odwrócenia grożącej drugiemu szkody albo w celu odwrócenia wspólnego niebezpieczeństwa przymusowo lub nawet dobrowolnie poniósł szkodę majątkową, może żądać naprawienia

• Art. 439.

  Ten, komu wskutek zachowania się innej osoby, w szczególności wskutek braku należytego nadzoru nad ruchem kierowanego przez nią przedsiębiorstwa lub zakładu albo nad stanem

• Art. 440.

  W stosunkach między osobami fizycznymi zakres obowiązku naprawienia szkody może być stosownie do okoliczności ograniczony, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego

• Art. 441.

  § 1. Jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym,

• Art. 442.

  § 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu

• Art. 443.

  Okoliczność, że działanie lub zaniechanie, z którego szkoda wynikła, stanowiło niewykonanie lub nienależyte wykonanie istniejącego uprzednio zobowiązania, nie wyłącza roszczenia

• Art. 444.

  § 1. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje

• Art. 445.

  § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu

• Art. 446.

  § 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć

• Art. 447.

  Z ważnych powodów sąd może na żądanie poszkodowanego przyznać mu zamiast renty lub jej części odszkodowanie jednorazowe. Dotyczy to w szczególności wypadku, gdy poszkodowany

• Art. 448.

  W razie umyślnego naruszenia dóbr osobistych poszkodowany może żądać, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków wyrządzonej szkody, ażeby sprawca

• Art. 449.

  Roszczenia przewidziane w art. 444-448 nie mogą być zbyte, chyba że są już wymagalne i że zostały uznane na piśmie albo przyznane prawomocnym orzeczeniem.

• Art. 450.

  Wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia częściowego, chociażby cała wierzytelność była już wymagalna, chyba że przyjęcie takiego świadczenia narusza jego uzasadniony

• Art. 451.

  § 1. Dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może

• Art. 452.

  Jeżeli świadczenie zostało spełnione do rąk osoby nie uprawnionej do jego przyjęcia, a przyjęcie świadczenia nie zostało potwierdzone przez wierzyciela, dłużnik jest zwolniony

• Art. 453.

  Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady, dłużnik

• Art. 454.

  § 1. Jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości

• Art. 455.

  Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika

• Art. 456.

  Jeżeli w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej strony zastrzegły w umowie, że spełnienie świadczenia następować będzie częściami w ciągu określonego

• Art. 457.

  Termin spełnienia świadczenia oznaczony przez czynność prawną poczytuje się w razie wątpliwości za zastrzeżony na korzyść dłużnika.

• Art. 458.

  Jeżeli dłużnik stał się niewypłacalny albo jeżeli wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność, zabezpieczenie wierzytelności uległo znacznemu zmniejszeniu, wierzyciel

• Art. 459.

  § 1. Zobowiązany do wydania zbioru rzeczy lub masy majątkowej albo do udzielenia wiadomości

• Art. 460.

  § 1. Zobowiązany do złożenia rachunku z zarządu powinien przedstawić wierzycielowi na piśmie

• Art. 461.

  § 1. Zobowiązany do wydania cudzej rzeczy może ją zatrzymać aż do chwili zaspokojenia lub

• Art. 462.

  § 1. Dłużnik, spełniając świadczenie, może żądać od wierzyciela pokwitowania.

• Art. 463.

  Jeżeli wierzyciel odmawia pokwitowania, dłużnik może powstrzymać się ze spełnieniem świadczenia albo złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego.

• Art. 464.

  Świadczenie do rąk osoby, która okazuje pokwitowanie wystawione przez wierzyciela, zwalnia dłużnika, chyba że było zastrzeżone, iż świadczenie ma nastąpić do rąk własnych

• Art. 465.

  § 1. Jeżeli istnieje dokument stwierdzający zobowiązanie, dłużnik spełniając świadczenie

• Art. 466.

  Z pokwitowania zapłaty dłużnej sumy wynika domniemanie zapłaty należności ubocznych. Z pokwitowania świadczenia okresowego wynika domniemanie, że spełnione zostały również

• Art. 467.

  Poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego:

• Art. 468.

  § 1. O złożeniu przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego dłużnik powinien niezwłocznie

• Art. 469.

  § 1. Dopóki wierzyciel nie zażądał wydania przedmiotu świadczenia z depozytu sądowego,

• Art. 470.

  Ważne złożenie do depozytu sądowego ma takie same skutki jak spełnienie świadczenia i zobowiązuje wierzyciela do zwrotu dłużnikowi kosztów złożenia.

• Art. 471.

  Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem

• Art. 472.

  Jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności.

• Art. 473.

  § 1. Dłużnik może przez umowę przyjąć odpowiedzialność za niewykonanie lub za nienależyte

• Art. 474.

  Dłużnik odpowiedzialny jest jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonywa, jak również osób, którym

• Art. 475.

  § 1. Jeżeli świadczenie stało się niemożliwe skutkiem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności

• Art. 476.

  Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela.

• Art. 477.

  § 1. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać, niezależnie od wykonania zobowiązania,

• Art. 478.

  Jeżeli przedmiotem świadczenia jest rzecz oznaczona co do tożsamości, dłużnik będący w zwłoce odpowiedzialny jest za utratę lub uszkodzenie przedmiotu świadczenia, chyba

• Art. 479.

  Jeżeli przedmiotem świadczenia jest określona ilość rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, wierzyciel może w razie zwłoki dłużnika nabyć na jego koszt taką samą ilość

• Art. 480.

  § 1. W razie zwłoki dłużnika w wykonaniu zobowiązania czynienia, wierzyciel może, zachowując

• Art. 481.

  § 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może

• Art. 482.

  § 1. Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia

• Art. 483.

  § 1. Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego

• Art. 484.

  § 1. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się

• Art. 485.

  Jeżeli przepis szczególny stanowi, że w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego dłużnik, nawet bez umownego zastrzeżenia, obowiązany jest

• Art. 486.

  § 1. W razie zwłoki wierzyciela dłużnik może żądać naprawienia wynikłej stąd szkody; może

• Art. 487.

  § 1. Wykonanie i skutki niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych podlegają przepisom działów

• Art. 488.

  § 1. Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia wzajemne)

• Art. 489.

  W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej strona zobowiązana do świadczenia wzajemnego niepieniężnego powinna spełnić świadczenie wcześniej, chyba że zgodnie

• Art. 490.

  § 1. Jeżeli jedna ze stron obowiązana jest spełnić świadczenie wzajemne wcześniej, a spełnienie

• Art. 491.

  § 1. Jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej,

• Art. 492.

  Jeżeli uprawnienie do odstąpienia od umowy wzajemnej zostało zastrzeżone na wypadek niewykonania zobowiązania w terminie ściśle określonym, strona uprawniona może w razie

• Art. 493.

  § 1. Jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za

• Art. 494.

  Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy; może żądać nie tylko zwrotu tego, co

• Art. 495.

  § 1. Jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za

• Art. 496.

  Jeżeli wskutek odstąpienia od umowy strony mają dokonać zwrotu świadczeń wzajemnych, każdej z nich przysługuje prawo zatrzymania, dopóki druga strona nie zaofiaruje zwrotu

• Art. 497.

  Przepis artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio w razie rozwiązania lub nieważności umowy wzajemnej.

• Art. 498.

  § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z

• Art. 499.

  Potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe.

• Art. 500.

  Jeżeli przedmiotem potrącenia są wierzytelności, których miejsca spełnienia świadczeń są różne, strona korzystająca z możności potrącenia obowiązana jest uiścić drugiej

• Art. 501.

  Odroczenie wykonania zobowiązania udzielone przez sąd, przez państwową komisję arbitrażową albo bezpłatnie przez wierzyciela nie wyłącza potrącenia.

• Art. 502.

  Wierzytelność przedawniona, która mimo upływu przedawnienia nie wygasła, może być potrącona, jeżeli w chwili, gdy potrącenie stało się możliwe, przedawnienie jeszcze

• Art. 503.

  Przepisy o zaliczeniu zapłaty stosuje się odpowiednio do potrącenia.

• Art. 504.

  Zajęcie wierzytelności przez osobę trzecią wyłącza umorzenie tej wierzytelności przez potrącenie tylko wtedy, gdy dłużnik stał się wierzycielem swego wierzyciela dopiero

• Art. 505.

  Nie mogą być umorzone przez potrącenie: 1)

• Art. 506.

  § 1. Jeżeli w celu umorzenia zobowiązania dłużnik zobowiązuje się za zgodą wierzyciela

• Art. 507.

  Jeżeli wierzytelność była zabezpieczona poręczeniem lub ograniczonym prawem rzeczowym ustanowionym przez osobę trzecią, poręczenie lub ograniczone prawo rzeczowe wygasa

• Art. 508.

  Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

• Art. 509.

  § 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),

• Art. 510.

  § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia

• Art. 511.

  Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony.

• Art. 512.

  Dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik

• Art. 513.

  § 1. Dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał

• Art. 514.

  Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, zastrzeżenie umowne, iż przelew nie może nastąpić bez zgody dłużnika, jest skuteczne względem nabywcy tylko wtedy, gdy

• Art. 515.

  Jeżeli dłużnik, który otrzymał o przelewie pisemne zawiadomienie pochodzące od zbywcy, spełnił świadczenie do rąk nabywcy wierzytelności, zbywca może powołać się wobec dłużnika

• Art. 516.

  Zbywca wierzytelności ponosi względem nabywcy odpowiedzialność za to, że wierzytelność mu przysługuje. Za wypłacalność dłużnika w chwili przelewu ponosi odpowiedzialność

• Art. 517.

  § 1. Przepisów o przelewie nie stosuje się do wierzytelności związanych z dokumentem na

• Art. 518.

  § 1. Osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości

• Art. 519.

  § 1. Osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie

• Art. 520.

  Każda ze stron, które zawarły umowę o przejęcie długu, może wyznaczyć osobie, której zgoda jest potrzebna do skuteczności przejęcia, odpowiedni termin do wyrażenia zgody;

• Art. 521.

  § 1. Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody dłużnika, a dłużnik zgody

• Art. 522.

  Umowa o przejęcie długu powinna być pod nieważnością zawarta na piśmie. To samo dotyczy zgody wierzyciela na przejęcie długu.

• Art. 523.

  Jeżeli w umowie o przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zwolnić zbywcę od związanych z własnością długów, poczytuje się w razie wątpliwości, że strony

• Art. 524.

  § 1. Przejmującemu dług przysługują przeciwko wierzycielowi wszelkie zarzuty, które miał

• Art. 525.

  Jeżeli wierzytelność była zabezpieczona poręczeniem lub ograniczonym prawem rzeczowym ustanowionym przez osobę trzecią, poręczenie lub ograniczone prawo rzeczowe wygasa

• Art. 526.

  Nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniom przedsiębiorstwa lub gospodarstwa,

• Art. 527.

  § 1. Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba

• Art. 528.

  Jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania

• Art. 529.

  Jeżeli w chwili darowizny dłużnik był niewypłacalny, domniemywa się, iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. To samo dotyczy wypadku, gdy dłużnik stał

• Art. 530.

  Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dłużnik działał w zamiarze pokrzywdzenia przyszłych wierzycieli. Jeżeli jednak osoba trzecia

• Art. 531.

  § 1. Uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli

• Art. 532.

  Wierzyciel, względem którego czynność prawna dłużnika została uznana za bezskuteczną, może z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej dochodzić zaspokojenia z

• Art. 533.

  Osoba trzecia, która uzyskała korzyść majątkową wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli, może zwolnić się od zadośćuczynienia roszczeniu

• Art. 534.

  Uznania czynności prawnej dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli za bezskuteczną nie można żądać po upływie lat pięciu od daty tej czynności.

• Art. 535.

  § 1. Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność

• Art. 538.

  § 1. Cenę można określić przez wskazanie podstaw do jej ustalenia.

• Art. 537.

  § 1. Jeżeli w miejscu i czasie zawarcia umowy sprzedaży obowiązuje zarządzenie, według

• Art. 538.

  Jeżeli w miejscu i czasie zawarcia umowy sprzedaży obowiązuje zarządzenie, według którego za rzeczy danego rodzaju lub gatunku nie może być zapłacona cena wyższa od

• Art. 539.

  Jeżeli w miejscu i czasie zawarcia umowy sprzedaży obowiązuje zarządzenie, według którego za rzeczy danego rodzaju lub gatunku nie może być zapłacona cena niższa od

• Art. 540.

  § 1. Jeżeli właściwy organ państwowy ustalił, w jaki sposób sprzedawca ma obliczyć cenę

• Art. 541.

  Wynikające z przepisów o cenie sztywnej, maksymalnej, minimalnej lub wynikowej roszczenie sprzedawcy o dopłatę różnicy ceny, jak również roszczenie kupującego o zwrot tej różnicy

• Art. 542.

  § 1. Jeżeli po zawarciu umowy sprzedaży nastąpiło ustalenie ceny sztywnej, maksymalnej,

• Art. 543.

  Wystawienie rzeczy w miejscu sprzedaży na widok publiczny z oznaczeniem ceny uważa się za ofertę sprzedaży.

• Art. 544.

  § 1. Jeżeli rzecz sprzedana ma być przesłana przez sprzedawcę do miejsca, które nie jest

• Art. 545.

  § 1. Sposób wydania i odebrania rzeczy sprzedanej powinien zapewnić jej całość i nienaruszalność;

• Art. 546.

  § 1. Sprzedawca obowiązany jest udzielić kupującemu potrzebnych wyjaśnień o stosunkach

• Art. 547.

  § 1. Jeżeli ani z umowy, ani z zarządzeń określających cenę nie wynika, kogo obciążają

• Art. 548.

  § 1. Z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane

• Art. 549.

  Jeżeli kupujący zastrzegł sobie oznaczenie kształtu, wymiaru lub innych właściwości rzeczy albo terminu i miejsca wydania, a dopuszcza się zwłoki z dokonaniem oznaczenia,

• Art. 550.

  Jeżeli w umowie sprzedaży zawartej między jednostkami gospodarki uspołecznionej zastrzeżona została na rzecz kupującego wyłączność bądź w ten sposób, że sprzedawca nie będzie

• Art. 551.

  § 1. Jeżeli kupujący dopuścił się zwłoki z odebraniem rzeczy sprzedanej, sprzedawca może

• Art. 552.

  Jeżeli kupujący dopuścił się zwłoki z zapłatą ceny za dostarczoną część rzeczy sprzedanych albo jeżeli ze względu na jego stan majątkowy jest wątpliwe, czy zapłata ceny za część

• Art. 553.

  W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej kupujący może przed terminem dostarczenia rzeczy sprzedanych lub ich części odstąpić z ważnych powodów od umowy

• Art. 554.

  Roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa

• Art. 555.

  Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii oraz do sprzedaży praw.

• Art. 556.

  § 1. Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę

• Art. 557.

  § 1. Sprzedawca jest zwolniony od odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli kupujący wiedział

• Art. 558.

  § 1. Strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć.

• Art. 559.

  Sprzedawca nie jest odpowiedzialny z tytułu rękojmi za wady fizyczne, które powstały po przejściu niebezpieczeństwa na kupującego, chyba że wady wynikły z przyczyny tkwiącej

• Art. 560.

  § 1. Jeżeli rzecz sprzedana ma wady, kupujący może od umowy odstąpić albo żądać obniżenia

• Art. 561.

  § 1. Jeżeli przedmiotem sprzedaży są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, kupujący może

• Art. 562.

  § 1. Jeżeli w umowie sprzedaży zastrzeżono, że dostarczenie rzeczy sprzedanych ma nastąpić

• Art. 563.

  § 1. Kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy, jeżeli nie zawiadomi

• Art. 564.

  W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym utrata uprawnień z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy nie następuje mimo niezachowania terminów do zbadania rzeczy

• Art. 565.

  Jeżeli spośród rzeczy sprzedanych tylko niektóre są wadliwe i dają się odłączyć od rzeczy wolnych od wad, bez szkody dla stron obu, uprawnienie kupującego do odstąpienia

• Art. 566.

  § 1. Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący odstępuje od umowy albo

• Art. 567.

  § 1. Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy nadesłanej z innej miejscowości kupujący odstępuje

• Art. 568.

  § 1. Uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne wygasają po upływie roku, a gdy chodzi

• Art. 569.

  § 1. W stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej przepisy o terminach zbadania

• Art. 570.

  Do sprzedaży zwierząt, które wymienia rozporządzenie Ministra Rolnictwa wydane w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości oraz Przemysłu Spożywczego i Skupu, stosuje się przepisy

• Art. 571.

  § 1. Sprzedawca zwierzęcia jest odpowiedzialny tylko za wady główne i jedynie wtedy, gdy

• Art. 572.

  § 1. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa wydane w porozumieniu z właściwymi ministrami może

• Art. 573.

  Kupujący, przeciwko któremu osoba trzecia dochodzi roszczeń dotyczących rzeczy sprzedanej, obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym sprzedawcę i wezwać go do wzięcia udziału

• Art. 574.

  Jeżeli z powodu wady prawnej rzeczy sprzedanej kupujący odstępuje od umowy albo żąda obniżenia ceny, może on żądać naprawienia szkody poniesionej wskutek istnienia wady,

• Art. 575.

  Jeżeli z powodu wady prawnej rzeczy sprzedanej kupujący jest zmuszony wydać rzecz osobie trzeciej, umowne wyłączenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi nie zwalnia

• Art. 576.

  § 1. Uprawnienia z tytułu rękojmi za wady prawne rzeczy sprzedanej wygasają z upływem roku

• Art. 577.

  § 1. W wypadku gdy sprzedawca udzielił kupującemu na piśmie gwarancji co do jakości rzeczy

• Art. 578.

  Jeżeli w gwarancji inaczej nie zastrzeżono, sprzedawca ponosi odpowiedzialność z tytułu gwarancji tylko wtedy, gdy wada powstała z przyczyny tkwiącej w rzeczy sprzedanej.

• Art. 579.

  Kupujący, który otrzymał gwarancję, może wykonać uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy dopiero wtedy, gdy sprzedawca we właściwym czasie nie uczyni zadość

• Art. 580.

  § 1. Kupujący, który wykonuje uprawnienia wynikające z gwarancji, obowiązany jest dostarczyć

• Art. 581.

  § 1. Jeżeli w wykonaniu obowiązków z tytułu gwarancji sprzedawca dostarczył kupującemu

• Art. 582.

  Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy sprzedawca, który nie jest wytwórca rzeczy sprzedanej, dał kupującemu dokument gwarancyjny wystawiony

• Art. 583.

  § 1. Sprzedażą na raty jest dokonana w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaż

• Art. 584.

  § 1. Odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady rzeczy sprzedanej na raty może

• Art. 585.

  Kupujący może płacić raty przed terminem płatności. W razie przedterminowej zapłaty kupujący może odliczyć kwotę, która odpowiada wysokości stopy procentowej obowiązującej

• Art. 586.

  § 1. Zastrzeżenie natychmiastowej wymagalności nie uiszczonej ceny na wypadek uchybienia

• Art. 587.

  Przepisów rozdziału niniejszego nie stosuje się do sprzedaży na raty, jeżeli kupujący nabył rzecz w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa.

• Art. 588.

  § 1. Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadkach, gdy jednostka

• Art. 589.

  Jeżeli sprzedawca zastrzegł sobie własność sprzedanej rzeczy ruchomej aż do uiszczenia ceny, poczytuje się w razie wątpliwości, że przeniesienie własności rzeczy nastąpiło

• Art. 590.

  § 1. Jeżeli rzecz zostaje kupującemu wydana, zastrzeżenie własności powinno być stwierdzone

• Art. 591.

  W razie zastrzeżenia prawa własności sprzedawca odbierając rzecz może żądać odpowiedniego wynagrodzenia za zużycie lub uszkodzenie rzeczy.

• Art. 592.

  § 1. Sprzedaż na próbę albo z zastrzeżeniem zbadania rzeczy przez kupującego poczytuje

• Art. 593.

  § 1. Prawo odkupu może być zastrzeżone na czas nie przenoszący lat pięciu; termin dłuższy

• Art. 594.

  § 1. Z chwilą wykonania prawa odkupu kupujący obowiązany jest przenieść z powrotem na sprzedawcę

• Art. 595.

  § 1. Prawo odkupu jest niezbywalne i niepodzielne.

• Art. 596.

  Jeżeli ustawa lub czynność prawna zastrzega dla jednej ze stron pierwszeństwo kupna oznaczonej rzeczy na wypadek, gdyby druga strona sprzedała rzecz osobie trzeciej (prawo

• Art. 597.

  § 1. Rzecz, której dotyczy prawo pierwokupu, może być sprzedana osobie trzeciej tylko pod

• Art. 598.

  § 1. Zobowiązany z tytułu prawa pierwokupu powinien niezwłocznie zawiadomić uprawnionego

• Art. 599.

  § 1. Jeżeli zobowiązany z tytułu prawa pierwokupu sprzedał rzecz osobie trzeciej bezwarunkowo

• Art. 600.

  § 1. Przez wykonanie prawa pierwokupu dochodzi do skutku między zobowiązanym a uprawnionym

• Art. 601.

  Jeżeli według umowy sprzedaży zawartej z osobą trzecią cena ma być zapłacona w terminie późniejszym, uprawniony do pierwokupu może z tego terminu skorzystać tylko wtedy,

• Art. 602.

  § 1. Prawo pierwokupu jest niezbywalne. Jest ono niepodzielne, chyba że przepisy szczególne

• Art. 603.

  Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.

• Art. 604.

  Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Tytuł XIII

• Art. 605.

  Przez umowę dostawy jednostka gospodarki uspołecznionej (dostawca) zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami

• Art. 606.

  Umowa dostawy powinna być stwierdzona pismem.

• Art. 607.

  Jeżeli surowce lub materiały niezbędne do wykonania przedmiotu dostawy a dostarczane przez odbiorcę są nieprzydatne do prawidłowego wykonania przedmiotu dostawy, dostawca

• Art. 608.

  § 1. Jeżeli w umowie zastrzeżono, że wytworzenie zamówionych rzeczy ma nastąpić z surowców

• Art. 609.

  Dostawca ponosi odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady fizyczne dostarczonych rzeczy także w tym wypadku, gdy wytworzenie rzeczy nastąpiło w sposób określony przez odbiorcę

• Art. 610.

  Jeżeli dostawca opóźnia się z rozpoczęciem wytwarzania przedmiotu dostawy lub poszczególnych jego części tak dalece, że nie jest prawdopodobne, żeby zdołał je dostarczyć w czasie

• Art. 611.

  Jeżeli w toku wytwarzania przedmiotu dostawy okaże się, że dostawca wykonywa ten przedmiot w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, odbiorca może wezwać dostawcę do zmiany sposobu

• Art. 612.

  W przedmiotach nie uregulowanych przepisami niniejszego tytułu, do praw i obowiązków dostawcy i odbiorcy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

• Art. 613.

  § 1. Przez umowę kontraktacji prowadzący gospodarstwo rolne, ogrodnicze lub hodowlane (producent)

• Art. 614.

  Jeżeli przedmiot kontraktacji ma być wytworzony w gospodarstwie prowadzonym przez kilka osób wspólnie, odpowiedzialność tych osób względem kontraktującego jest solidarna.

• Art. 615.

  Świadczeniami dodatkowymi ze strony kontraktującego mogą być w szczególności: 1)

• Art. 616.

  Umowa kontraktacyjna powinna być pod nieważnością zawarta na piśmie.

• Art. 617.

  Kontraktujący jest uprawniony do nadzoru i kontroli nad wykonywaniem umowy kontraktacji przez producenta.

• Art. 618.

  Producent obowiązany jest dostarczyć na własny koszt przedmiot kontraktacji do punktu odbioru wyznaczonego przez kontraktującego dla obszaru gromady, w której jest położone

• Art. 619.

  Jeżeli po zawarciu umowy kontraktacji zostały wydane przepisy, które przewidują dodatkowe świadczenia kontraktującego w rozmiarze większym, aniżeli to w umowie zastrzeżono,

• Art. 620.

  Jeżeli przedmiot kontraktacji jest podzielny, kontraktujący nie może odmówić przyjęcia świadczenia częściowego, chyba że inaczej zastrzeżono.

• Art. 621.

  Do rękojmi za wady fizyczne i prawne przedmiotu kontraktacji stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy sprzedaży z tą zmianą, że prawo odstąpienia od umowy z powodu

• Art. 622.

  Jeżeli wskutek okoliczności, za które żadna ze stron odpowiedzialności nie ponosi, producent nie może dostarczyć przedmiotu kontraktacji, obowiązany jest on tylko do

• Art. 623.

  Jeżeli umowa kontraktacji wkłada na producenta obowiązek zgłoszenia w określonym terminie niemożności dostarczenia przedmiotu kontraktacji wskutek okoliczności, za które producent

• Art. 624.

  § 1. Wzajemne roszczenia producenta i kontraktującego przedawniają się z upływem lat dwóch

• Art. 625.

  Jeżeli po zawarciu umowy kontraktacji gospodarstwo producenta przeszło w posiadanie innej osoby, prawa i obowiązki z tej umowy wynikające przechodzą na nowego posiadacza.

• Art. 626.

  § 1. Jeżeli po zawarciu umowy kontraktacji producent wniósł posiadane gospodarstwo jako

• Art. 627.

  Przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.

• Art. 628.

  § 1. Wysokość wynagrodzenia za wykonanie dzieła można określić przez wskazanie podstaw

• Art. 629.

  Jeżeli strony określiły wynagrodzenie na podstawie zestawienia planowanych prac i przewidywanych kosztów (wynagrodzenie kosztorysowe), a w toku wykonywania dzieła zarządzenie

• Art. 630.

  § 1. Jeżeli w toku wykonywania dzieła zajdzie konieczność przeprowadzenia prac, które nie

• Art. 631.

  Gdyby w wypadkach przewidzianych w dwóch artykułach poprzedzających zaszła konieczność znacznego podwyższenia wynagrodzenia kosztorysowego, zamawiający może od umowy odstąpić,

• Art. 632.

  § 1. Jeżeli strony umówiły się o wynagrodzenie ryczałtowe, przyjmujący zamówienie nie może

• Art. 633.

  Jeżeli materiałów na wykonanie dzieła dostarcza zamawiający, przyjmujący zamówienie powinien ich użyć w sposób odpowiedni oraz złożyć rachunek i zwrócić nie zużytą część.

• Art. 634.

  Jeżeli materiał dostarczony przez zamawiającego nie nadaje się do prawidłowego wykonania dzieła albo jeżeli zajdą inne okoliczności, które mogą przeszkodzić prawidłowemu wykonaniu,

• Art. 635.

  Jeżeli przyjmujący zamówienie opóźnia się z rozpoczęciem lub wykończeniem dzieła tak dalece, że nie jest prawdopodobne, żeby zdołał je ukończyć w czasie umówionym, zamawiający

• Art. 636.

  § 1. Jeżeli przyjmujący zamówienie wykonywa dzieło w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową,

• Art. 637.

  § 1. Jeżeli dzieło ma wady, zamawiający może żądać ich usunięcia, wyznaczając w tym celu

• Art. 638.

  Jeżeli z artykułów poprzedzających nie wynika nic innego, do rękojmi za wady dzieła stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy sprzedaży.

• Art. 639.

  Zamawiający nie może odmówić zapłaty wynagrodzenia mimo niewykonania dzieła, jeżeli przyjmujący zamówienie był gotów je wykonać, lecz doznał przeszkody z przyczyn dotyczących

• Art. 640.

  Jeżeli do wykonania dzieła potrzebne jest współdziałanie zamawiającego, a tego współdziałania brak, przyjmujący zamówienie może wyznaczyć zamawiającemu odpowiedni termin z zagrożeniem,

• Art. 641.

  § 1. Niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia materiału na wykonanie dzieła

• Art. 642.

  § 1. W braku odmiennej umowy przyjmującemu zamówienie należy się wynagrodzenie w chwili

• Art. 643.

  Zamawiający obowiązany jest odebrać dzieło, które przyjmujący zamówienie wydaje mu zgodnie ze swym zobowiązaniem.

• Art. 644.

  Dopóki dzieło nie zostało ukończone, zamawiający może w każdej chwili od umowy odstąpić płacąc umówione wynagrodzenie. Jednakże w wypadku takim zamawiający może odliczyć

• Art. 645.

  § 1. Umowa o dzieło, którego wykonanie zależy od osobistych przymiotów przyjmującego zamówienie,

• Art. 646.

  Roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane - od dnia, w którym zgodnie z treścią

• Art. 647.

  Przez umowę o roboty budowlane jednostka gospodarki uspołecznionej (wykonawca) zobowiązuje się do oddania przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z

• Art. 648.

  § 1. Umowa o roboty budowlane powinna być stwierdzona pismem.

• Art. 649.

  W razie wątpliwości poczytuje się, iż wykonawca podjął się wszystkich robót objętych projektem stanowiącym część składową umowy,

• Art. 650.

  Wykonawca nie ma obowiązku rozpoczynania lub dalszego prowadzenia robót, dopóki nie zostanie zawiadomiony o istnieniu pokrycia finansowego w banku finansującym te roboty.

• Art. 651.

  Jeżeli dostarczona przez inwestora dokumentacja, teren budowy, maszyny lub urządzenia nie nadają się do prawidłowego wykonania robót albo jeżeli zajdą inne okoliczności,

• Art. 652.

  Jeżeli wykonawca przejął protokolarnie od inwestora teren budowy, ponosi on aż do chwili oddania obiektu odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkody wynikłe na

• Art. 653.

  Jeżeli wykonanie robót napotyka przeszkody, zarówno wykonawca, jak i inwestor powinni podjąć, każdy w swoim zakresie, odpowiednie starania o usuniecie przeszkód pod rygorem

• Art. 654.

  W braku odmiennego postanowienia umowy inwestor obowiązany jest na żądanie wykonawcy przyjmować wykonane roboty częściowo, w miarę ich ukończenia, za zapłatą odpowiedniej

• Art. 655.

  Gdyby wykonany obiekt uległ zniszczeniu lub uszkodzeniu wskutek wadliwości dostarczonych przez inwestora materiałów, maszyn lub urządzeń albo wskutek wykonania robót według

• Art. 656.

  § 1. Do skutków opóźnienia się przez wykonawcę z rozpoczęciem robót lub wykończeniem obiektu

• Art. 657.

  Uprawnienie do odstąpienia od umowy przez wykonawcę lub przez inwestora może być ograniczone lub wyłączone przez przepisy szczególne.

• Art. 658.

  Przepisy niniejszego tytułu stosuje się odpowiednio do umowy o wykonanie remontu budynku lub budowli.

• Art. 659.

  § 1. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez

• Art. 660.

  Umowa najmu nieruchomości lub pomieszczenia na czas dłuższy niż rok powinna być zawarta na piśmie. W razie niezachowania tej formy poczytuje się umowę za zawartą na czas

• Art. 661.

  Najem zawarty na czas dłuższy niż lat dziesięć poczytuje się po upływie tego terminu za zawarty na czas nie oznaczony.

• Art. 662.

  § 1. Wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku

• Art. 663.

  Jeżeli w czasie trwania najmu rzecz wymaga napraw, które obciążają wynajmującego, a bez których rzecz nie jest przydatna do umówionego użytku, najemca może wyznaczyć

• Art. 664.

  § 1. Jeżeli rzecz najęta ma wady, które ograniczają jej przydatność do umówionego użytku,

• Art. 665.

  Jeżeli osoba trzecia dochodzi przeciwko najemcy roszczeń dotyczących rzeczy najętej, najemca powinien niezwłocznie zawiadomić o tym wynajmującego.

• Art. 666.

  § 1. Najemca powinien przez czas trwania najmu używać rzeczy najętej w sposób w umowie

• Art. 667.

  § 1. Bez zgody wynajmującego najemca nie może czynić w rzeczy najętej zmian sprzecznych

• Art. 668.

  § 1. Najemca może rzecz najętą oddać w całości lub części osobie trzeciej do bezpłatnego

• Art. 669.

  § 1. Najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym.

• Art. 670.

  § 1. Dla zabezpieczenia czynszu oraz świadczeń dodatkowych, z którymi najemca zalega nie

• Art. 671.

  § 1. Przysługujące wynajmującemu ustawowe prawo zastawu wygasa, gdy rzeczy obciążone zastawem

• Art. 672.

  Jeżeli najemca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, wynajmujący może najem wypowiedzieć bez zachowania terminów wypowiedzenia.

• Art. 673.

  § 1. Jeżeli czas trwania najmu nie jest oznaczony, zarówno wynajmujący, jak i najemca mogą

• Art. 674.

  Jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że najem został

• Art. 675.

  § 1. Po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie nie pogorszonym;

• Art. 676.

  Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości

• Art. 677.

  Roszczenia wynajmującego przeciwko najemcy o naprawienie szkody z powodu uszkodzenia lub pogorszenia rzeczy, jak również roszczenia najemcy przeciwko wynajmującemu o zwrot

• Art. 678.

  § 1. W razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu

• Art. 679.

  § 1. Jeżeli wskutek wypowiedzenia najmu przez nabywcę rzeczy najętej najemca jest zmuszony

• Art. 680.

  Do najmu lokali mieszkalnych i użytkowych, który wynika z umowy albo z przewidzianej w prawie lokalowym decyzji organu państwowego, stosuje się przepisy niniejszego tytułu

• Art. 681.

  Do drobnych nakładów, które obciążają najemcę lokalu, należą w szczególności: drobne naprawy podłóg, drzwi i okien, malowanie ścian, podłóg oraz wewnętrznej strony drzwi

• Art. 682.

  Jeżeli wady najętego lokalu są tego rodzaju, że zagrażają zdrowiu najemcy lub jego domowników albo osób u niego zatrudnionych, najemca może wypowiedzieć najem bez zachowania

• Art. 683.

  Najemca lokalu powinien stosować się do porządku domowego, o ile ten nie jest sprzeczny z uprawnieniami wynikającymi z umowy; powinien również liczyć się z potrzebami innych

• Art. 684.

  Najemca może założyć w najętym lokalu oświetlenie elektryczne, gaz, telefon, radio i inne podobne urządzenia, chyba że sposób ich założenia sprzeciwia się obowiązującym

• Art. 685.

  Jeżeli najemca lokalu wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych

• Art. 686.

  Ustawowe prawo zastawu wynajmującego lokal mieszkalny rozciąga się także na wniesione do lokalu ruchomości członków rodziny najemcy razem z nim mieszkających.

• Art. 687.

  Jeżeli najemca lokalu dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, a wynajmujący zamierza najem wypowiedzieć bez zachowania terminów

• Art. 688.

  Jeżeli czas trwania najmu lokalu nie jest oznaczony, a czynsz jest płatny miesięcznie, najem można wypowiedzieć najpóźniej na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego.

• Art. 689.

  Jeżeli najem lokalu wynika z decyzji organu państwowego o przydziale lokalu, wypowiedzenie najmu przez wynajmującego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w prawie lokalowym.

• Art. 690.

  Do ochrony praw najemcy lokalu stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności.

• Art. 691.

  W razie śmierci najemcy mieszkania osoby bliskie najemcy, które stale z nim mieszkały aż do chwili jego śmierci, wstępują w stosunek najmu. Jednakże osoby te mogą wypowiedzieć

• Art. 692.

  Przepisów o wypowiedzeniu najmu przez nabywcę rzeczy najętej nie stosuje się do najmu lokali mieszkalnych, chyba że najemca nie objął jeszcze lokalu.

• Art. 693.

  § 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania

• Art. 694.

  Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów poniższych.

• Art. 695.

  Dzierżawę zawartą na czas dłuższy niż lat dziesięć poczytuje się po upływie tego terminu za zawartą na trzy lata; w braku wypowiedzenia na rok przed upływem trzechlecia dzierżawa

• Art. 696.

  Dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki i nie może zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wydzierżawiającego.

• Art. 697.

  Dzierżawca ma obowiązek dokonywania napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie nie pogorszonym.

• Art. 698.

  § 1. Bez zgody wydzierżawiającego dzierżawca nie może oddawać przedmiotu dzierżawy osobie

• Art. 699.

  Jeżeli termin płatności czynszu nie jest w umowie oznaczony, czynsz jest płatny z dołu w terminie zwyczajowo przyjętym, a w braku takiego zwyczaju - półrocznie z dołu.

• Art. 700.

  Jeżeli wskutek okoliczności, za które dzierżawca odpowiedzialności nie ponosi i które nie dotyczą jego osoby, zwykły przychód z przedmiotu dzierżawy uległ znacznemu zmniejszeniu,

• Art. 701.

  Do rzeczy ruchomych objętych ustawowym prawem zastawu wydzierżawiającego należą także rzeczy służące do prowadzenia gospodarstwa lub przedsiębiorstwa, jeżeli znajdują się

• Art. 702.

  Jeżeli w umowie zastrzeżono, że oprócz czynszu dzierżawca będzie obowiązany uiszczać podatki i inne ciężary związane z własnością lub z posiadaniem przedmiotu dzierżawy

• Art. 703.

  Jeżeli dzierżawca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, a w wypadku gdy czynsz jest płatny rocznie, jeżeli dopuszcza się

• Art. 704.

  W braku odmiennej umowy dzierżawę gruntu rolnego można wypowiedzieć na jeden rok naprzód na koniec roku dzierżawnego, inną zaś dzierżawę na sześć miesięcy naprzód przed upływem

• Art. 705.

  Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów

• Art. 706.

  Jeżeli przy zakończeniu dzierżawy dzierżawca gruntu rolnego pozostawia zgodnie ze swym obowiązkiem zasiewy, może on żądać zwrotu poczynionych na te zasiewy nakładów

• Art. 707.

  Jeżeli dzierżawa kończy się przed upływem roku dzierżawnego, dzierżawca obowiązany jest zapłacić czynsz w takim stosunku, w jakim pożytki, które w tym roku pobrał lub

• Art. 708.

  Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy osoba biorąca nieruchomość rolną do używania i pobierania pożytków nie jest obowiązana do uiszczania czynszu,

• Art. 709.

  Przepisy o dzierżawie rzeczy stosuje się odpowiednio do dzierżawy praw. Tytuł XVIII

• Art. 710.

  Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.

• Art. 711.

  Jeżeli rzecz użyczona ma wady, użyczający obowiązany jest do naprawienia szkody, którą wyrządził biorącemu przez to, że wiedząc o wadach nie zawiadomił go o nich. Przepisu

• Art. 712.

  § 1. Jeżeli umowa nie określa sposobu używania rzeczy, biorący może rzeczy używać w sposób

• Art. 713.

  Biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej. Jeżeli poczynił inne wydatki lub nakłady na rzecz, stosuje się odpowiednio przepisy o prowadzeniu

• Art. 714.

  Biorący do używania jest odpowiedzialny za przypadkową utratę lub uszkodzenie rzeczy, jeżeli jej używa w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem

• Art. 715.

  Jeżeli umowa użyczenia została zawarta na czas nie oznaczony, użyczenie kończy się, gdy biorący uczynił z rzeczy użytek odpowiadający umowie albo gdy upłynął czas, w

• Art. 716.

  Jeżeli biorący używa rzeczy w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem rzeczy, jeżeli powierza rzecz innej osobie nie będąc do tego upoważniony

• Art. 717.

  Jeżeli kilka osób wspólnie wzięło rzecz do używania, ich odpowiedzialność jest solidarna.

• Art. 718.

  § 1. Po zakończeniu użyczenia biorący do używania obowiązany jest zwrócić użyczającemu

• Art. 719.

  Roszczenie użyczającego przeciwko biorącemu do używania o naprawienie szkody za uszkodzenie lub pogorszenie rzeczy, jak również roszczenia biorącego do używania przeciwko użyczającemu

• Art. 720.

  Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje

• Art. 721.

  Dający pożyczkę może odstąpić od umowy i odmówić wydania przedmiotu pożyczki, jeżeli zwrot pożyczki jest wątpliwy z powodu złego stanu majątkowego drugiej strony. Uprawnienie

• Art. 722.

  Roszczenie biorącego pożyczkę o wydanie przedmiotu pożyczki przedawnia się z upływem sześciu miesięcy od chwili, gdy przedmiot miał być wydany.

• Art. 723.

  Jeżeli termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę.

• Art. 724.

  Jeżeli rzeczy otrzymane przez biorącego pożyczkę mają wady, dający pożyczkę obowiązany jest do naprawienia szkody, którą wyrządził biorącemu przez to, że wiedząc o wadach

• Art. 725.

  Przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub nie oznaczony, do przechowywania jego środków pieniężnych oraz

• Art. 726.

  Bank może obracać czasowo wolne środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym na potrzeby gospodarki narodowej z obowiązkiem ich zwrotu w całości lub w części na

• Art. 727.

  Bank może odmówić wykonania zlecenia posiadacza rachunku bankowego tylko w wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych.

• Art. 728.

  § 1. Bank obowiązany jest przy każdej zmianie stanu rachunku bankowego przesyłać jego posiadaczowi

• Art. 729.

  Posiadacz imiennego rachunku bankowego obowiązany jest zawiadamiać bank o każdej zmianie swego zamieszkania lub siedziby.

• Art. 730.

  Rozwiązanie umowy rachunku bankowego zawartej na czas nie oznaczony może nastąpić w każdym czasie wskutek wypowiedzenia przez którąkolwiek ze stron; jednakże bank może

• Art. 731.

  Roszczenia wynikające ze stosunku rachunku bankowego przedawniają się z upływem lat dwóch. Nie dotyczy to roszczeń o zwrot wkładów oszczędnościowych.

• Art. 732.

  Przepisy niniejszego tytułu stosuje się również do rachunków prowadzonych przez spółdzielnie oszczędnościowo-pożyczkowe.

• Art. 733.

  Przepisy niniejszego tytułu nie uchybiają przepisom o rozliczeniach pieniężnych między jednostkami gospodarki uspołecznionej.

• Art. 734.

  § 1. Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej

• Art. 735.

  § 1. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał

• Art. 736.

  Kto zawodowo trudni się załatwianiem czynności dla drugich, powinien, jeżeli nie chce zlecenia przyjąć, zawiadomić o tym niezwłocznie dającego zlecenie. Taki sam obowiązek

• Art. 737.

  Przyjmujący zlecenie może bez uprzedniej zgody dającego zlecenie odstąpić od wskazanego przez niego sposobu wykonania zlecenia, jeżeli nie ma możności uzyskania jego zgody,

• Art. 738.

  § 1. Przyjmujący zlecenie może powierzyć wykonanie zlecenia osobie trzeciej tylko wtedy,

• Art. 739.

  W wypadku gdy przyjmujący zlecenie powierzył wykonanie zlecenia innej osobie nie będąc do tego uprawniony, a rzecz należąca do dającego zlecenie uległa przy wykonywaniu

• Art. 740.

  Przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu umowy złożyć

• Art. 741.

  Przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy dającego zlecenie. Od sum pieniężnych zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z wykonywania

• Art. 742.

  Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również

• Art. 743.

  Jeżeli wykonanie zlecenia wymaga wydatków, dający zlecenie powinien na żądanie przyjmującego udzielić mu odpowiedniej zaliczki.

• Art. 744.

  W razie odpłatnego zlecenia wynagrodzenie należy się przyjmującemu dopiero po wykonaniu zlecenia, chyba że co innego wynika z umowy lub z przepisów szczególnych.

• Art. 745.

  Jeżeli kilka osób dało lub przyjęło zlecenie wspólnie, ich odpowiedzialność względem drugiej strony jest solidarna.

• Art. 746.

  § 1. Dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu

• Art. 747.

  W braku odmiennej umowy zlecenie nie wygasa ani wskutek śmierci dającego zlecenie, ani wskutek utraty przez niego zdolności do czynności prawnych. Jeżeli jednak, zgodnie

• Art. 748.

  W braku odmiennej umowy zlecenie wygasa wskutek śmierci przyjmującego zlecenie albo wskutek utraty przez niego pełnej zdolności do czynności prawnych.

• Art. 749.

  Jeżeli zlecenie wygasło, uważa się je mimo to za istniejące na korzyść przyjmującego zlecenie aż do chwili, kiedy dowiedział się o wygaśnięciu zlecenia.

• Art. 750.

  Do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.

• Art. 751.

  Z upływem lat dwóch przedawniają się: 1)

• Art. 752.

  Kto bez zlecenia prowadzi cudzą sprawę, powinien działać z korzyścią osoby, której sprawę prowadzi, i zgodnie z jej prawdopodobną wolą, a przy prowadzeniu sprawy obowiązany

• Art. 753.

  § 1. Prowadzący cudzą sprawę bez zlecenia powinien w miarę możności zawiadomić o tym osobę,

• Art. 754.

  Kto prowadzi cudzą sprawę wbrew wiadomej mu woli osoby, której sprawę prowadzi, nie może żądać zwrotu poniesionych wydatków i odpowiedzialny jest za szkodę, chyba że

• Art. 755.

  Jeżeli prowadzący cudzą sprawę dokonał zmian w mieniu osoby, której sprawę prowadzi, bez wyraźnej potrzeby lub korzyści tej osoby albo wbrew wiadomej mu jej woli, obowiązany

• Art. 756.

  Potwierdzenie osoby, której sprawa była prowadzona, nadaje prowadzeniu sprawy skutki zlecenia.

• Art. 757.

  Kto w celu odwrócenia niebezpieczeństwa grożącego drugiemu ratuje jego dobro, może żądać od niego zwrotu uzasadnionych wydatków, chociażby jego działanie nie odniosło

• Art. 758.

  § 1. Przez umowę agencyjną przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się za wynagrodzeniem

• Art. 759.

  W razie wątpliwości poczytuje się, że agent jest upoważniony do przyjmowania zapłaty za świadczenie, które spełnia, oraz do przyjmowania świadczenia, za które płaci, jak

• Art. 760.

  Agent obowiązany jest w zakresie powierzonych mu spraw podejmować czynności potrzebne do zabezpieczenia praw dającego zlecenie.

• Art. 761.

  § 1. Agent może żądać prowizji od umów zawartych z jego udziałem. Jeżeli wysokość prowizji

• Art. 762.

  W braku odmiennej umowy agent może domagać się zwrotu wydatków związanych z wykonaniem zlecenia tylko o tyle, o ile były uzasadnione i o ile ich wysokość przekracza zwykłą

• Art. 763.

  Umowa agencyjna zawarta na czas nie oznaczony może być wypowiedziana na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego.

• Art. 764.

  § 1. Dla zabezpieczenia roszczeń o prowizję oraz roszczeń o zwrot wydatków i zaliczek udzielonych

• Art. 765.

  Przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy

• Art. 766.

  Komisant powinien wydać komitentowi wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, w szczególności powinien przelać na niego wierzytelności, które nabył na

• Art. 767.

  Jeżeli komisant zawarł umowę na warunkach korzystniejszych od warunków oznaczonych przez komitenta, uzyskana korzyść należy się komitentowi.

• Art. 768.

  § 1. Jeżeli komisant sprzedał oddaną mu do sprzedaży rzecz za cenę niższą od ceny oznaczonej

• Art. 769.

  § 1. Jeżeli rzecz jest narażona na zepsucie, a nie można czekać na zarządzenie komitenta,

• Art. 770.

  Komisant nie ponosi odpowiedzialności za ukryte wady fizyczne rzeczy, jak również za jej wady prawne, jeżeli przed zawarciem umowy podał to do wiadomości kupującego.

• Art. 771.

  Komisant, który bez upoważnienia komitenta udzielił osobie trzeciej kredytu lub zaliczki, działa na własne niebezpieczeństwo.

• Art. 772.

  § 1. Komisant nabywa roszczenie o zapłatę prowizji z chwilą, gdy komitent otrzymał rzecz

• Art. 773.

  § 1. Dla zabezpieczenia roszczeń o prowizję oraz roszczeń o zwrot wydatków i zaliczek udzielonych

• Art. 774.

  Przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy.

• Art. 775.

  Przepisy tytułu niniejszego stosuje się do przewozu w zakresie poszczególnych rodzajów transportu tylko o tyle, o ile przewóz ten nie jest uregulowany odrębnymi przepisami.

• Art. 776.

  Przewoźnik obowiązany jest do zapewnienia podróżnym odpowiadających rodzajowi transportu warunków bezpieczeństwa i higieny oraz takich wygód, jakie ze względu na rodzaj transportu

• Art. 777.

  § 1. Za bagaż, który podróżny przewozi ze sobą, przewoźnik ponosi odpowiedzialność tylko

• Art. 778.

  Roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany.

• Art. 779.

  Wysyłający powinien podać przewoźnikowi swój adres oraz adres odbiorcy, miejsce przeznaczenia, oznaczenie przesyłki według rodzaju, ilości oraz sposobu opakowania, jak również wartość

• Art. 780.

  § 1. Na żądanie przewoźnika wysyłający powinien wystawić list przewozowy zawierający dane

• Art. 781.

  § 1. Jeżeli stan zewnętrzny przesyłki lub jej opakowanie nie są odpowiednie dla danego

• Art. 782.

  Wysyłający powinien dać przewoźnikowi wszelkie dokumenty potrzebne ze względu na przepisy celne, podatkowe i administracyjne.

• Art. 783.

  Jeżeli rozpoczęcie lub dokonanie przewozu dozna czasowej przeszkody wskutek okoliczności dotyczącej przewoźnika, wysyłający może od umowy odstąpić, powinien jednak dać przewoźnikowi

• Art. 784.

  Przewoźnik powinien zawiadomić niezwłocznie odbiorcę o nadejściu przesyłki do miejsca przeznaczenia.

• Art. 785.

  Po nadejściu przesyłki do miejsca przeznaczenia odbiorca może w imieniu własnym wykonać wszelkie prawa wynikające z umowy przewozu, w szczególności może żądać wydania przesyłki

• Art. 786.

  Przez przyjęcie przesyłki i listu przewozowego odbiorca zobowiązuje się do zapłaty oznaczonych w liście przewozowym należności przewoźnika.

• Art. 787.

  § 1. Jeżeli odbiorca odmawia przyjęcia przesyłki albo jeżeli z innych przyczyn nie można

• Art. 788.

  § 1. Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki w czasie od jej przyjęcia

• Art. 789.

  § 1. Przewoźnik może oddać przesyłkę do przewozu innemu przewoźnikowi na całą przestrzeń

• Art. 790.

  § 1. Dla zabezpieczenia roszczeń wynikających z umowy przewozu, w szczególności: przewoźnego,

• Art. 791.

  § 1. Wskutek zapłaty należności przewoźnika i przyjęcia przesyłki bez zastrzeżeń wygasają

• Art. 792.

  Roszczenia z umowy przewozu rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia dostarczenia przesyłki, a w razie całkowitej utraty przesyłki lub jej dostarczenia z opóźnieniem

• Art. 793.

  Roszczenia przysługujące przewoźnikowi przeciwko innym przewoźnikom, którzy uczestniczyli w przewozie przesyłki, przedawniają się z upływem sześciu miesięcy od dnia, w którym

• Art. 794.

  § 1. Przez umowę spedycji spedytor zobowiązuje się za wynagrodzeniem w zakresie działalności

• Art. 795.

  Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do spedycji tylko o tyle, o ile nie jest ona uregulowana odrębnymi przepisami.

• Art. 796.

  Jeżeli przepisy tytułu niniejszego albo przepisy szczególne nie stanowią inaczej, do umowy spedycji stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia.

• Art. 797.

  Spedytor obowiązany jest do podejmowania czynności potrzebnych do uzyskania zwrotu nienależnie pobranych sum z tytułu przewoźnego, cła i innych należności związanych

• Art. 798.

  Spedytor obowiązany jest do podjęcia czynności potrzebnych do zabezpieczenia praw dającego zlecenie lub osoby przez niego wskazanej względem przewoźnika albo innego

• Art. 799.

  Spedytor jest odpowiedzialny za przewoźników i dalszych spedytorów, którymi posługuje się przy wykonaniu zlecenia, chyba że nie ponosi winy w wyborze.

• Art. 800.

  Spedytor może sam dokonać przewozu. W tym wypadku spedytor ma jednocześnie prawa i obowiązki przewoźnika.

• Art. 801.

  § 1. Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki w czasie od jej przyjęcia

• Art. 802.

  § 1. Dla zabezpieczenia roszczeń o przewoźne oraz roszczeń o prowizję, o zwrot wydatków

• Art. 803.

  § 1. Roszczenia z umowy spedycji przedawniają się z upływem roku.

• Art. 804.

  Roszczenia przysługujące spedytorowi przeciwko przewoźnikom i dalszym spedytorom, którymi się posługiwał przy przewozie przesyłki, przedawniają się z upływem sześciu

• Art. 805.

  § 1. Przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie

• Art. 806.

  § 1. Umowa ubezpieczenia jest nieważna, jeżeli w chwili jej zawarcia przewidziany w niej

• Art. 807.

  § 1. Ogólne warunki dotyczące umów ubezpieczenia zawieranych przez jednostki gospodarki

• Art. 808.

  Umowę ubezpieczenia można zawrzeć także na rzecz osoby trzeciej; osoba ta może nie być w umowie wymieniona.

• Art. 809.

  § 1. Umowa ubezpieczenia powinna być stwierdzona przez zakład ubezpieczeń polisą, legitymacją

• Art. 810.

  Jeżeli przed upływem czternastu dni od daty otrzymania oferty na piśmie zakład ubezpieczeń nie doręczył składającemu ofertę dokumentu ubezpieczenia, umowę uważa się z piętnastym

• Art. 811.

  § 1. Jeżeli dokument ubezpieczenia zawiera postanowienia, które odbiegają na niekorzyść

• Art. 812.

  § 1. Zakład ubezpieczeń obowiązany jest podać w dokumencie ubezpieczenia tekst ogólnych

• Art. 813.

  § 1. Składkę oblicza się za czas trwania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

• Art. 814.

  § 1. Jeżeli nie umówiono się inaczej, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

• Art. 815.

  § 1. Ubezpieczający obowiązany jest podać do wiadomości zakładu ubezpieczeń wszystkie znane

• Art. 816.

  § 1. W razie ujawnienia okoliczności, która pociąga za sobą zwiększenie prawdopodobieństwa

• Art. 817.

  § 1. Jeżeli nie umówiono się inaczej, zakład ubezpieczeń obowiązany jest spełnić świadczenie

• Art. 818.

  Przewidziane w umowie ubezpieczenia skutki niezawiadomienia zakładu ubezpieczeń o wypadku nie następują, jeżeli zakład ubezpieczeń otrzymał w terminie wyznaczonym do

• Art. 819.

  § 1. Roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech.

• Art. 820.

  Przepisów tytułu niniejszego nie stosuje się do ubezpieczeń morskich oraz do ubezpieczeń pośrednich (reasekuracji).

• Art. 821.

  Ubezpieczenie majątkowe może dotyczyć mienia albo odpowiedzialności cywilnej.

• Art. 822.

  Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim,

• Art. 823.

  § 1. Jeżeli po zawarciu umowy ubezpieczenia własność ubezpieczonej nieruchomości przeszła

• Art. 824.

  § 1. Jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną

• Art. 825.

  § 1. Odszkodowanie należne od zakładu ubezpieczeń nie może przewyższać wysokości szkody

• Art. 826.

  § 1. W razie zajścia wypadku ubezpieczający obowiązany jest użyć wszelkich dostępnych mu

• Art. 827.

  Zakład ubezpieczeń jest wolny od odpowiedzialności, jeżeli ubezpieczający lub osoba, za którą ubezpieczający ponosi odpowiedzialność, wyrządziła szkodę umyślnie. W razie

• Art. 828.

  § 1. Jeżeli nie umówiono się inaczej, roszczenia ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej

• Art. 829.

  Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć: 1)

• Art. 830.

  § 1. Przy ubezpieczeniu osobowym ubezpieczający może wypowiedzieć umowę w każdym czasie

• Art. 831.

  § 1. Ubezpieczony może wskazać jedną lub więcej osób uprawnionych do otrzymania sumy ubezpieczenia

• Art. 832.

  § 1. Wskazanie uprawnionego do otrzymania sumy ubezpieczenia staje się bezskuteczne, jeżeli

• Art. 833.

  Przy ubezpieczeniu na życie samobójstwo ubezpieczonego nie zwalnia zakładu ubezpieczeń od obowiązku świadczenia, jeżeli samobójstwo nastąpiło po upływie lat dwóch od zawarcia

• Art. 834.

  Po upływie lat trzech od zawarcia umowy ubezpieczenia na życie zakład ubezpieczeń nie może podnieść zarzutu, że przy zawieraniu umowy ubezpieczający podał wiadomości

• Art. 835.

  Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie nie pogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

• Art. 836.

  Jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy

• Art. 837.

  Przechowawca powinien przechowywać rzecz w taki sposób, do jakiego się zobowiązał, a w braku umowy w tym względzie, w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej

• Art. 838.

  Przechowawca jest uprawniony, a nawet obowiązany zmienić określone w umowie miejsce i sposób przechowania rzeczy, jeżeli okaże się to konieczne dla jej ochrony przed

• Art. 839.

  Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie nie pogorszonym.

• Art. 840.

  § 1. Przechowawca nie może oddać rzeczy na przechowanie innej osobie, chyba że jest do

• Art. 841.

  Jeżeli przechowawca, bez zgody składającego i bez koniecznej potrzeby, używa rzeczy albo zmienia miejsce lub sposób jej przechowywania albo jeżeli oddaje rzecz na przechowanie

• Art. 842.

  Składający powinien zwrócić przechowawcy wydatki, które ten poniósł w celu należytego przechowania rzeczy, wraz z odsetkami ustawowymi oraz zwolnić przechowawcę od zobowiązań

• Art. 843.

  Jeżeli kilka osób wspólnie przyjęło lub oddało rzecz na przechowanie, ich odpowiedzialność względem drugiej strony jest solidarna.

• Art. 844.

  § 1. Składający może w każdym czasie żądać zwrotu rzeczy oddanej na przechowanie.

• Art. 845.

  Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi

• Art. 846.

  § 1. Utrzymujący zarobkowo hotele i podobne zakłady odpowiedzialni są za utratę lub, uszkodzenie

• Art. 847.

  Roszczenie o naprawienie szkody z powodu utraty lub uszkodzenia rzeczy wniesionych do hotelu lub podobnego zakładu wygasa, jeżeli poszkodowany po otrzymaniu wiadomości

• Art. 848.

  Roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z utraty lub uszkodzenia rzeczy wniesionych do hotelu lub podobnego zakładu przedawniają się z upływem sześciu miesięcy od dnia,

• Art. 849.

  § 1. W razie utraty lub uszkodzenia pieniędzy, papierów wartościowych, kosztowności albo

• Art. 850.

  Dla zabezpieczenia należności za mieszkanie, utrzymanie i usługi dostarczone osobie korzystającej z usług hotelu lub podobnego zakładu, jak również dla zabezpieczenia

• Art. 851.

  Roszczenia powstałe w zakresie działalności przedsiębiorstw hotelowych z tytułu należności za dostarczone mieszkanie, utrzymanie i usługi oraz z tytułu wydatków poniesionych

• Art. 852.

  § 1. Przepisy o odpowiedzialności i ustawowym prawie zastawu utrzymujących zarobkowo hotele

• Art. 853.

  § 1. Przez umowę składu przedsiębiorstwo składowe zobowiązuje się do przechowania za wynagrodzeniem

• Art. 854.

  § 1. Przedsiębiorstwo składowe obowiązane jest do dokonywania odpowiednich czynności konserwacyjnych.

• Art. 855.

  Przedsiębiorstwo składowe powinno zezwolić składającemu na oglądanie przyjętych na skład towarów, dzielenie ich lub łączenie, pakowanie, branie próbek, jako też na dokonywanie

• Art. 856.

  § 1. Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie towarów w czasie od ich przyjęcia

• Art. 857.

  § 1. Dla zabezpieczenia roszczeń o składowe oraz roszczeń o zwrot wydatków i innych należności

• Art. 858.

  § 1. Wskutek zapłaty należności przedsiębiorstwa składowego i odebrania towarów bez zastrzeżeń

• Art. 859.

  Roszczenia z umowy składu przedawniają się z upływem roku. Tytuł XXXI

• Art. 860.

  § 1. Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego

• Art. 861.

  § 1. Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo

• Art. 862.

  Jeżeli wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania, jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa

• Art. 863.

  § 1. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem

• Art. 864.

  Za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie.

• Art. 865.

  § 1. Każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki.

• Art. 866.

  W braku odmiennej umowy lub uchwały wspólników każdy wspólnik jest umocowany do reprezentowania spółki w takich granicach, w jakich jest uprawniony do prowadzenia jej spraw.

• Art. 867.

  § 1. Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym stosunku

• Art. 868.

  § 1. Wspólnik może żądać podziału i wypłaty zysków dopiero po rozwiązaniu spółki.

• Art. 869.

  § 1. Jeżeli spółka została zawarta na czas nie oznaczony, każdy wspólnik może z niej wystąpić

• Art. 870.

  Jeżeli w ciągu ostatnich sześciu miesięcy została przeprowadzona bezskuteczna egzekucja z ruchomości wspólnika, jego wierzyciel osobisty, który uzyskał zajęcie praw przysługujących

• Art. 871.

  § 1. Wspólnikowi występującemu ze spółki zwraca się w naturze rzeczy, które wniósł do spółki

• Art. 872.

  Można zastrzec, że spadkobiercy wspólnika wejdą do spółki na jego miejsce. W wypadku takim powinni oni wskazać spółce jedną osobę, która będzie wykonywała ich prawa. Dopóki

• Art. 873.

  Jeżeli mimo istnienia przewidzianych w umowie powodów rozwiązania spółki trwa ona nadal za zgodą wszystkich wspólników, poczytuje się ją za przedłużoną na czas nie

• Art. 874.

  Z ważnych powodów każdy wspólnik może żądać rozwiązania spółki przez sąd.

• Art. 875.

  § 1. Od chwili rozwiązania spółki stosuje się odpowiednio do wspólnego majątku wspólników

• Art. 876.

  § 1. Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie

• Art. 877.

  W razie poręczenia za dług osoby, która nie mogła się zobowiązać z powodu braku zdolności do czynności prawnych, poręczyciel powinien spełnić świadczenie jako dłużnik główny,

• Art. 878.

  § 1. Można poręczyć za dług przyszły do wysokości z góry oznaczonej.

• Art. 879.

  § 1. O zakresie zobowiązania poręczyciela rozstrzyga każdoczesny zakres zobowiązania dłużnika.

• Art. 880.

  Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel powinien zawiadomić o tym niezwłocznie poręczyciela.

• Art. 881.

  W braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny.

• Art. 882.

  Jeżeli termin płatności długu nie jest oznaczony albo jeżeli płatność długu zależy od wypowiedzenia, poręczyciel może po upływie sześciu miesięcy od daty poręczenia,

• Art. 883.

  § 1. Poręczyciel może podnieść przeciwko wierzycielowi wszelkie zarzuty, które przysługują

• Art. 884.

  § 1. Poręczyciel, przeciwko któremu wierzyciel dochodzi roszczenia, powinien zawiadomić

• Art. 885.

  Poręczyciel powinien niezwłocznie zawiadomić dłużnika o dokonanej przez siebie zapłacie długu, za który poręczył. Gdyby tego nie uczynił, a dłużnik zobowiązanie wykonał,

• Art. 886.

  Jeżeli poręczenie udzielone zostało za wiedzą dłużnika, dłużnik powinien niezwłocznie zawiadomić poręczyciela o wykonaniu zobowiązania. Gdyby tego nie uczynił, poręczyciel,

• Art. 887.

  Jeżeli wierzyciel wyzbył się zabezpieczenia wierzytelności albo środków dowodowych, ponosi on względem poręczyciela odpowiedzialność za wynikłą stąd szkodę.

• Art. 888.

  § 1. Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz

• Art. 889.

  Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia: 1)

• Art. 890.

  § 1. Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa

• Art. 891.

  § 1. Darczyńca obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego

• Art. 892.

  Jeżeli rzecz darowana ma wady, darczyńca obowiązany jest do naprawienia szkody, którą wyrządził obdarowanemu przez to, że wiedząc o wadach nie zawiadomił go o nich w czasie

• Art. 893.

  Darczyńca może włożyć na obdarowanego obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie).

• Art. 894.

  § 1. Darczyńca, który wykonał zobowiązanie wynikające z umowy darowizny, może żądać wypełnienia

• Art. 895.

  § 1. Obdarowany może odmówić wypełnienia polecenia, jeżeli jest to usprawiedliwione wskutek

• Art. 896.

  Darczyńca może odwołać darowiznę jeszcze nie wykonaną, jeżeli po zawarciu umowy jego stan majątkowy uległ takiej zmianie, że wykonanie darowizny nie może nastąpić bez

• Art. 897.

  Jeżeli po wykonaniu darowizny darczyńca popadnie w niedostatek, obdarowany ma obowiązek, w granicach istniejącego jeszcze wzbogacenia, dostarczać darczyńcy środków, których

• Art. 898.

  § 1. Darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany dopuścił się

• Art. 899.

  § 1. Darowizna nie może być odwołana z powodu niewdzięczności, jeżeli darczyńca obdarowanemu

• Art. 900.

  Odwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone obdarowanemu na piśmie.

• Art. 901.

  § 1. Przedstawiciel osoby ubezwłasnowolnionej może żądać rozwiązania umowy darowizny dokonanej

• Art. 902.

  Przepisów o odwołaniu darowizny nie stosuje się, gdy darowizna czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z zasad współżycia społecznego.

• Art. 903.

  Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.

• Art. 904.

  Jeżeli nie oznaczono inaczej terminów płatności renty, rentę pieniężną należy płacić miesięcznie z góry, a rentę polegającą na świadczeniach w rzeczach oznaczonych tylko

• Art. 905.

  Jeżeli uprawniony dożył dnia płatności renty płatnej z góry, należy mu się całe świadczenie przypadające za dany okres. Renta płatna z dołu powinna być zapłacona za czas do dnia,

• Art. 906.

  § 1. Do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

• Art. 907.

  § 1. Przepisy działu niniejszego stosuje się w braku przepisów szczególnych także w wypadku,

• Art. 908.

  § 1. Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić

• Art. 909.

  Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie na rzecz jednostki organizacyjnej niepaństwowej wymaga zezwolenia organu państwowego oznaczonego w rozporządzeniu

• Art. 910.

  § 1. Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym

• Art. 911.

  Prawo dożywocia ustanowione na rzecz kilku osób ulega w razie śmierci jednej z tych osób odpowiedniemu zmniejszeniu.

• Art. 912.

  Prawo dożywocia jest niezbywalne.

• Art. 913.

  § 1. Jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie

• Art. 914.

  Jeżeli zobowiązany z tytułu umowy o dożywocie zbył otrzymaną nieruchomość, dożywotnik może żądać zamiany prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tego

• Art. 915.

  Przepisy dwóch artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio do umów, przez które nabywca nieruchomości zobowiązał się, w celu zapewnienia zbywcy dożywotniego utrzymania,

• Art. 916.

  § 1. Osoba, względem której ciąży na dożywotniku ustawowy obowiązek alimentacyjny, może

• Art. 917.

  Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających

• Art. 918.

  § 1. Uchylenie się od skutków prawnych ugody zawartej pod wpływem błędu jest dopuszczalne

• Art. 919.

  § 1. Kto przez ogłoszenie publiczne przyrzekł nagrodę za wykonanie oznaczonej czynności,

• Art. 920.

  § 1. Jeżeli czynność wykonało kilka osób niezależnie od siebie, każdej z nich należy się

• Art. 921.

  § 1. Publiczne przyrzeczenie nagrody za najlepsze dzieło lub za najlepszą czynność jest

• Art. 922.

  § 1. Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub

• Art. 923.

  § 1. Małżonek i inne osoby bliskie spadkodawcy, które mieszkały z nim do dnia jego śmierci,

• Art. 924.

  Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

• Art. 925.

  Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

• Art. 926.

  § 1. Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.

• Art. 927.

  § 1. Nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku,

• Art. 928.

  § 1. Spadkobierca może być uznany przez sąd za niegodnego, jeżeli:

• Art. 929.

  Uznania spadkobiercy za niegodnego może żądać każdy, kto ma w tym interes. Z żądaniem takim może wystąpić w ciągu roku od dnia, w którym dowiedział się o przyczynie niegodności,

• Art. 930.

  § 1. Spadkobierca nie może być uznany za niegodnego, jeżeli spadkodawca mu przebaczył.

• Art. 931.

  § 1. W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego

• Art. 932.

  § 1. W braku zstępnych spadkodawcy powołani są do spadku z ustawy jego małżonek, rodzice

• Art. 933.

  § 1. Udział spadkowy każdego z rodziców, które dziedziczy w zbiegu z rodzeństwem spadkodawcy,

• Art. 934.

  Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku pozostawiając zstępnych, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział

• Art. 935.

  § 1. W braku zstępnych, rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy cały spadek

• Art. 936.

  § 1. Przysposobiony dziedziczy po przysposabiającym i jego krewnych tak, jak by był dzieckiem

• Art. 937.

  Jeżeli skutki przysposobienia polegają wyłącznie na powstaniu stosunku między przysposabiającym a przysposobionym, stosuje się przepisy poniższe:

• Art. 938.

  Dziadkowie spadkodawcy, jeżeli znajdują się w niedostatku i nie mogą otrzymać należnych im środków utrzymania od osób, na których ciąży względem nich ustawowy obowiązek alimentacyjny,

• Art. 939.

  § 1. Małżonek dziedziczący z ustawy w zbiegu z innymi spadkobiercami, wyjąwszy zstępnych

• Art. 940.

  § 1. Małżonek jest wyłączony od dziedziczenia, jeżeli spadkodawca wystąpił o rozwód z jego

• Art. 941.

  Rozrządzić majątkiem na wypadek śmierci można jedynie przez testament.

• Art. 942.

  Testament może zawierać rozrządzenia tylko jednego spadkodawcy.

• Art. 943.

  Spadkodawca może w każdej chwili odwołać zarówno cały testament, jak i jego poszczególne postanowienia.

• Art. 944.

  § 1. Sporządzić i odwołać testament może tylko osoba mająca pełną zdolność do czynności

• Art. 945.

  § 1. Testament jest nieważny, jeżeli został sporządzony:

• Art. 946.

  Odwołanie testamentu może nastąpić bądź w ten sposób, że spadkodawca sporządzi nowy testament, bądź też w ten sposób, że w zamiarze odwołania testament zniszczy lub pozbawi

• Art. 947.

  Jeżeli spadkodawca sporządził nowy testament nie zaznaczając w nim, że poprzedni odwołuje, ulegają odwołaniu tylko te postanowienia poprzedniego testamentu, których nie można

• Art. 948.

  § 1. Testament należy tak tłumaczyć, ażeby zapewnić możliwie najpełniejsze urzeczywistnienie

• Art. 949.

  § 1. Spadkodawca może sporządzić testament w ten sposób, że napisze go w całości pismem

• Art. 950.

  Testament może być sporządzony w formie aktu notarialnego.

• Art. 951.

  § 1. Spadkodawca może sporządzić testament także w ten sposób, że w obecności dwóch świadków

• Art. 952.

  § 1. Jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych

• Art. 953.

  Podczas podróży na polskim statku morskim lub powietrznym można sporządzić testament przed dowódcą statku lub jego zastępcą w ten sposób, że spadkodawca oświadcza swą

• Art. 954.

  Szczególną formę testamentów wojskowych określi rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej wydane w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

• Art. 955.

  Testament szczególny traci moc z upływem sześciu miesięcy od ustania okoliczności, które uzasadniały niezachowanie formy testamentu zwykłego, chyba że spadkodawca zmarł

• Art. 956.

  Nie może być świadkiem przy sporządzaniu testamentu: 1)

• Art. 957.

  § 1. Nie może być świadkiem przy sporządzaniu testamentu osoba, dla której w testamencie

• Art. 958.

  Testament sporządzony z naruszeniem przepisów rozdziału niniejszego jest nieważny, chyba że przepisy te stanowią inaczej.

• Art. 959.

  Spadkodawca może powołać do całości lub części spadku jedną lub kilka osób.

• Art. 960.

  Jeżeli spadkodawca powołał do spadku lub do oznaczonej części spadku kilku spadkobierców, nie określając ich udziałów spadkowych, dziedziczą oni w częściach równych.

• Art. 961.

  Jeżeli spadkodawca przeznaczył oznaczonej osobie w testamencie poszczególne przedmioty majątkowe, które wyczerpują prawie cały spadek, osobę tę poczytuje się w razie wątpliwości

• Art. 962.

  Zastrzeżenie warunku lub terminu, uczynione przy powołaniu spadkobiercy testamentowego, uważane jest za nie istniejące. Jeżeli jednak z treści testamentu lub z okoliczności

• Art. 963.

  Można powołać spadkobiercę testamentowego na wypadek, gdyby inna osoba powołana jako spadkobierca ustawowy lub testamentowy nie chciała lub nie mogła być spadkobiercą

• Art. 964.

  Postanowienie testamentu, przez które spadkodawca zobowiązuje spadkobiercę do zachowania nabytego spadku i do pozostawienia go innej osobie, ma tylko ten skutek, że ta inna

• Art. 965.

  Jeżeli spadkodawca powołał kilku spadkobierców testamentowych, a jeden z nich nie chce lub nie może być spadkobiercą, przeznaczony dla niego udział, w braku odmiennej

• Art. 966.

  Gdy na mocy testamentu spadek przypadł spadkobiercy nie obciążonemu ustawowym obowiązkiem alimentacyjnym względem dziadków spadkodawcy, dziadkowie, jeżeli znajdują się w niedostatku

• Art. 967.

  § 1. Jeżeli osoba powołana jako spadkobierca testamentowy nie chce lub nie może być spadkobiercą,

• Art. 968.

  § 1. Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego

• Art. 969.

  Przyjęcie zapisu przez jednostkę organizacyjną niepaństwową wymaga zezwolenia organu państwowego oznaczonego w rozporządzeniu Rady Ministrów.

• Art. 970.

  W braku odmiennej woli spadkodawcy zapisobierca może żądać wykonania zapisu niezwłocznie po ogłoszeniu testamentu. Jednakże zapisobierca obciążony dalszym zapisem może powstrzymać

• Art. 971.

  Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, zapis obciąża ich w stosunku do wielkości ich udziałów spadkowych, chyba że spadkodawca postanowił inaczej. Przepis ten stosuje

• Art. 972.

  Przepisy o powołaniu spadkobiercy, o zdolności do dziedziczenia i o niegodności stosuje się odpowiednio do zapisów.

• Art. 973.

  Jeżeli osoba, na której rzecz został uczyniony zapis, nie chce lub nie może być zapisobiercą, obciążony zapisem zostaje zwolniony od obowiązku jego wykonania, powinien jednak w

• Art. 974.

  Zapisobierca obciążony obowiązkiem wykonania dalszego zapisu może zwolnić się od tego obowiązku także w ten sposób, że dokona bezpłatnie na rzecz dalszego zapisobiercy

• Art. 975.

  Zapis może być uczyniony pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.

• Art. 976.

  W braku odmiennej woli spadkodawcy zapis rzeczy oznaczonej co do tożsamości jest bezskuteczny, jeżeli rzecz zapisana nie należy do spadku w chwili jego otwarcia albo jeżeli spadkodawca

• Art. 977.

  Jeżeli przedmiotem zapisu jest rzecz oznaczona co do tożsamości, do roszczeń zapisobiercy o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości,

• Art. 978.

  Jeżeli przedmiotem zapisu jest rzecz oznaczona co do tożsamości, obciążony zapisem ponosi względem zapisobiercy odpowiedzialność za wady rzeczy jak darczyńca.

• Art. 979.

  Jeżeli przedmiotem zapisu są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, obciążony powinien świadczyć rzeczy średniej jakości, uwzględniając przy tym potrzeby zapisobiercy.

• Art. 980.

  Jeżeli przedmiotem zapisu są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do odpowiedzialności obciążonego względem zapisobiercy za wady fizyczne i prawne rzeczy stosuje się odpowiednio

• Art. 981.

  Roszczenie z tytułu zapisu przedawnia się z upływem lat pięciu od dnia wymagalności zapisu.

• Art. 982.

  Spadkodawca może w testamencie włożyć na spadkobiercę lub na zapisobiercę obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie).

• Art. 983.

  Zapisobierca obciążony poleceniem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do chwili wykonania zapisu przez spadkobiercę. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku,

• Art. 984.

  Jeżeli osoba, na której rzecz został uczyniony zapis z obowiązkiem wykonania polecenia, nie chce lub nie może być zapisobiercą, spadkobierca zwolniony od obowiązku wykonania

• Art. 985.

  Wykonania polecenia może żądać każdy ze spadkobierców, jak również wykonawca testamentu, chyba że polecenie ma wyłącznie na celu korzyść obciążonego poleceniem. Jeżeli polecenie

• Art. 986.

  § 1. Spadkodawca może w testamencie powołać wykonawcę testamentu.

• Art. 987.

  Jeżeli osoba powołana jako wykonawca testamentu nie chce tego obowiązku przyjąć, powinna złożyć odpowiednie oświadczenie przed sądem.

• Art. 988.

  § 1. Jeżeli spadkodawca nie postanowił inaczej, wykonawca testamentu powinien zarządzać

• Art. 989.

  § 1. Do wzajemnych roszczeń między spadkobiercą a wykonawcą testamentu wynikających ze

• Art. 990.

  Z ważnych powodów sąd może zwolnić wykonawcę testamentu. Tytuł IV

• Art. 991.

  § 1. Zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z

• Art. 992.

  Przy ustalaniu udziału spadkowego stanowiącego podstawę do obliczania zachowku uwzględnia się także spadkobierców niegodnych oraz spadkobierców, którzy spadek odrzucili, natomiast

• Art. 993.

  Przy obliczaniu zachowku nie uwzględnia się zapisów i poleceń, natomiast dolicza się do spadku, stosownie do przepisów poniższych, darowizny uczynione przez spadkodawcę.

• Art. 994.

  § 1. Przy obliczaniu zachowku nie dolicza się do spadku drobnych darowizn, zwyczajowo w

• Art. 995.

  Wartość przedmiotu darowizny oblicza się według stanu z chwili jej dokonania, a według cen z chwili otwarcia spadku.

• Art. 996.

  Darowiznę uczynioną przez spadkodawcę uprawnionemu do zachowku zalicza się na należny mu zachowek. Jeżeli uprawnionym do zachowku jest dalszy zstępny spadkodawcy, zalicza

• Art. 997.

  Jeżeli uprawnionym do zachowku jest zstępny spadkodawcy, zalicza się na należny mu zachowek poniesione przez spadkodawcę koszty wychowania oraz wykształcenia ogólnego

• Art. 998.

  § 1. Jeżeli uprawniony do zachowku jest powołany do dziedziczenia, ponosi on odpowiedzialność

• Art. 999.

  Jeżeli spadkobierca obowiązany do zapłaty zachowku jest sam uprawniony do zachowku, jego odpowiedzialność ogranicza się tylko do wysokości nadwyżki przekraczającej jego

• Art. 1000.

  § 1. Jeżeli uprawniony nie może otrzymać od spadkobiercy należnego mu zachowku, może on

• Art. 1001.

  Spośród kilku obdarowanych obdarowany wcześniej ponosi odpowiedzialność stosownie do przepisów artykułu poprzedzającego tylko wtedy, gdy uprawniony do zachowku nie

• Art. 1002.

  Roszczenie z tytułu zachowku przechodzi na spadkobiercę osoby uprawnionej do zachowku tylko wtedy, gdy spadkobierca ten należy do osób uprawnionych do zachowku po pierwszym

• Art. 1003.

  Spadkobiercy obowiązani do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku mogą żądać stosunkowego zmniejszenia zapisów i poleceń.

• Art. 1004.

  § 1. Zmniejszenie zapisów i poleceń następuje w stosunku do ich wartości, chyba że z treści

• Art. 1005.

  § 1. Jeżeli spadkobierca obowiązany do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku sam jest

• Art. 1006.

  Jeżeli zmniejszeniu podlega zapis, którego przedmiot nie da się podzielić bez istotnej zmiany lub bez znacznego zmniejszenia wartości, zapisobierca może żądać całkowitego

• Art. 1007.

  § 1. Roszczenia uprawnionego z tytułu zachowku oraz roszczenia spadkobierców o zmniejszenie

• Art. 1008.

  Spadkodawca może w testamencie pozbawić zstępnych, małżonka i rodziców zachowku (wydziedziczenie), jeżeli uprawniony do zachowku:

• Art. 1009.

  Przyczyna wydziedziczenia uprawnionego do zachowku powinna wynikać z treści testamentu.

• Art. 1010.

  § 1. Spadkodawca nie może wydziedziczyć uprawnionego do zachowku, jeżeli mu przebaczył.

• Art. 1011.

  Zstępni wydziedziczonego zstępnego są uprawnieni do zachowku, chociażby przeżył on spadkodawcę.

• Art. 1012.

  Spadkobierca może bądź przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste), bądź przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie

• Art. 1013.

  Przyjęcie spadku przez jednostką organizacyjną niepaństwową wymaga zezwolenia organu państwowego oznaczonego w rozporządzeniu Rady Ministrów.

• Art. 1014.

  § 1. Przyjęcie lub odrzucenie udziału spadkowego przypadającego spadkobiercy z tytułu podstawienia

• Art. 1015.

  § 1. Oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu

• Art. 1016.

  Jeżeli jeden ze spadkobierców przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, uważa się, że także spadkobiercy, którzy nie złożyli w terminie żadnego oświadczenia, przyjęli

• Art. 1017.

  Jeżeli przed upływem terminu do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku spadkobierca zmarł nie złożywszy takiego oświadczenia, oświadczenie o przyjęciu

• Art. 1018.

  § 1. Oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku złożone pod warunkiem lub z zastrzeżeniem

• Art. 1019.

  § 1. Jeżeli oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku zostało złożone pod wpływem

• Art. 1020.

  Spadkobierca, który spadek odrzucił, zostaje wyłączony od dziedziczenia, tak jakby nie dożył otwarcia spadku.

• Art. 1021.

  Jeżeli spadkobierca zarządzał spadkiem, a potem go odrzucił, do stosunków między nim a spadkobiercami, którzy zamiast niego doszli do spadku, stosuje się odpowiednio przepisy

• Art. 1022.

  Spadkobierca powołany do spadku zarówno z mocy testamentu, jak i z mocy ustawy może spadek odrzucić jako spadkobierca testamentowy, a przyjąć spadek jako spadkobierca

• Art. 1023.

  § 1. Skarb Państwa nie może odrzucić spadku, który mu przypadł z mocy ustawy.

• Art. 1024.

  § 1. Jeżeli spadkobierca odrzucił spadek z pokrzywdzeniem wierzycieli, każdy z wierzycieli,

• Art. 1025.

  § 1. Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę.

• Art. 1026.

  Stwierdzenie nabycia spadku nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od otwarcia spadku, chyba że wszyscy znani spadkobiercy złożyli już oświadczenia o przyjęciu lub

• Art. 1027.

  Względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, spadkobierca może udowodnić swe prawa wynikające z dziedziczenia tylko stwierdzeniem

• Art. 1028.

  Jeżeli ten, kto uzyskał stwierdzenie nabycia spadku, lecz spadkobiercą nie jest, rozporządza prawem należącym do spadku na rzecz osoby trzeciej, osoba, na której rzecz rozporządzenie

• Art. 1029.

  § 1. Spadkobierca może żądać, ażeby osoba, która włada spadkiem jako spadkobierca, lecz

• Art. 1030.

  Do chwili przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko ze spadku. Od chwili przyjęcia spadku ponosi odpowiedzialność za te długi z

• Art. 1031.

  § 1. W razie prostego przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe

• Art. 1032.

  § 1. Jeżeli spadkobierca, który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, spłacił niektóre

• Art. 1033.

  Odpowiedzialność spadkobiercy z tytułu zapisów i poleceń ogranicza się zawsze do wartości stanu czynnego spadku.

• Art. 1034.

  § 1. Do chwili działu spadku spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe.

• Art. 1035.

  Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych

• Art. 1036.

  Spadkobierca może za zgodą pozostałych spadkobierców rozporządzić udziałem w przedmiocie należącym do spadku. W braku zgody któregokolwiek z pozostałych spadkobierców rozporządzenie

• Art. 1037.

  § 1. Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź

• Art. 1038.

  § 1. Sądowy dział spadku powinien obejmować cały spadek. Jednakże z ważnych powodów może

• Art. 1039.

  § 1. Jeżeli w razie dziedziczenia ustawowego dział spadku następuje między zstępnymi albo

• Art. 1040.

  Jeżeli wartość darowizny podlegającej zaliczeniu przewyższa wartość schedy spadkowej, spadkobierca nie jest obowiązany do zwrotu nadwyżki. W wypadku takim nie uwzględnia

• Art. 1041.

  Dalszy zstępny spadkodawcy obowiązany jest do zaliczenia na schedę spadkową darowizny uczynionej przez spadkodawcę jego wstępnemu.

• Art. 1042.

  § 1. Zaliczenie na schedę spadkową przeprowadza się w ten sposób, że wartość darowizn podlegających

• Art. 1043.

  Przepisy o zaliczeniu darowizn na schedę spadkową stosuje się odpowiednio do poniesionych przez spadkodawcę na rzecz zstępnego kosztów wychowania oraz wykształcenia ogólnego

• Art. 1044.

  Na żądanie dwóch lub więcej spadkobierców sąd może wydzielić im schedy spadkowe w całości lub w części w taki sposób, że przyzna im pewien przedmiot lub pewne przedmioty

• Art. 1045.

  Uchylenie się od skutków prawnych umowy o dział spadku zawartej pod wpływem błędu może nastąpić tylko wtedy, gdy błąd dotyczył stanu faktycznego, który strony uważały

• Art. 1046.

  Po dokonaniu działu spadku spadkobiercy są wzajemnie obowiązani do rękojmi za wady fizyczne i prawne według przepisów o rękojmi przy sprzedaży. Rękojmia co do wierzytelności

• Art. 1047.

  Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tytule niniejszym umowa o spadek po osobie żyjącej jest nieważna.

• Art. 1048.

  Spadkobierca ustawowy może przez umowę z przyszłym spadkodawcą zrzec się dziedziczenia po nim. Umowa taka powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

• Art. 1049.

  § 1. Zrzeczenie się dziedziczenia obejmuje również zstępnych zrzekającego się, chyba że

• Art. 1050.

  Zrzeczenie się dziedziczenia może być uchylone przez umowę między tym, kto zrzekł się dziedziczenia, a tym, po kim się dziedziczenia zrzeczono. Umowa powinna być zawarta

• Art. 1051.

  Spadkobierca, który spadek przyjął, może spadek ten zbyć w całości lub w części. To samo dotyczy zbycia udziału spadkowego.

• Art. 1052.

  § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do zbycia spadku

• Art. 1053.

  Nabywca spadku wstępuje w prawa i obowiązki spadkobiercy.

• Art. 1054.

  § 1. Zbywca spadku zobowiązany jest do wydania tego, co wskutek zbycia, utraty lub uszkodzenia

• Art. 1055.

  § 1. Nabywca spadku ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe w tym samym zakresie co zbywca.

• Art. 1056.

  W razie zbycia spadku spadkobierca nie ponosi odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady fizyczne i prawne poszczególnych przedmiotów należących do spadku.

• Art. 1057.

  Korzyści i ciężary związane z przedmiotami należącymi do spadku, jak również niebezpieczeństwo ich przypadkowej utraty lub uszkodzenia przechodzą na nabywcę z chwilą zawarcia umowy

• Art. 1058.

  Przepisy tytułów poprzedzających księgi niniejszej stosuje się do dziedziczenia gospodarstw rolnych ze zmianami wynikającymi z przepisów poniższych.

• Art. 1059.

  § 1. Dzieci spadkodawcy dziedziczą z ustawy gospodarstwo rolne, jeżeli:

• Art. 1060.

  § 1. Przepisy artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do dziedziczenia z ustawy

• Art. 1061.

  Rodzice spadkodawcy dziedziczą z ustawy gospodarstwo rolne, jeżeli mają kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa albo jeżeli w chwili otwarcia spadku są trwale niezdolni

• Art. 1062.

  § 1. Bracia i siostry spadkodawcy dziedziczą z ustawy gospodarstwo rolne, jeżeli odpowiadają

• Art. 1063.

  § 1. Jeżeli ani małżonek spadkodawcy, ani żaden z jego krewnych powołanych do dziedziczenia

• Art. 1064.

  Rozporządzenie Rady Ministrów określi warunki uznania pracy w gospodarstwie spadkowym za wykonywaną nieprzerwanie co najmniej od roku, wypadki, w których pobieranie nauki

• Art. 1065.

  Spadkobierca gospodarstwa rolnego lub jego części można ustanowić w testamencie tylko osobą, która odpowiada warunkom przewidzianym dla spadkobierców powołanych z ustawy

• Art. 1066.

  W stwierdzeniu nabycia spadku wymienia się osobno spadkobierców dziedziczących gospodarstwo rolne oraz ich udziały w tym gospodarstwie.

• Art. 1067.

  § 1. Zapisu gospodarstwa rolnego lub jego części można dokonać tylko na rzecz osoby, która

• Art. 1068.

  § 1. Obszar nabytej przez osobę fizyczną w drodze dziedziczenia lub zapisu nieruchomości

• Art. 1069.

  Jeżeli do spadku należy gospodarstwo rolne, spadkobierca może zbyć spadek w całości lub części tylko osobie mającej kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego.

• Art. 1070.

  Dział spadku obejmującego gospodarstwo rolne może być dokonany przez podział gospodarstwa tylko przy zachowaniu podstawowej normy obszarowej.

• Art. 1071.

  § 1. W wypadku gdy podział gospodarstwa rolnego nie jest dopuszczalny, gospodarstwo przypada

• Art. 1072.

  Przepisy artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy gospodarstwo rolne może być podzielone, ale liczba wydzielonych części jest mniejsza od liczby

• Art. 1073.

  Jeżeli w chwili działu spadku żaden ze spadkobierców dziedziczących gospodarstwo rolne nie odpowiada warunkom przewidzianym dla otrzymania gospodarstwa rolnego w drodze

• Art. 1074.

  Działu spadku może żądać także organ państwowy oznaczony w rozporządzeniu Rady Ministrów.

• Art. 1075.

  § 1. Spadkobiercy, którzy bezpośrednio przed działem spadku pracowali w spadkowym gospodarstwie

• Art. 1076.

  Rozporządzenie Rady Ministrów określi zasady i sposób uregulowania spłat na rzecz spadkobierców małoletnich albo pobierających naukę zawodu lub uczęszczających do szkół

• Art. 1077.

  Spłaty nie należą się spadkobiercom, których powołanie do dziedziczenia gospodarstwa rolnego opiera się wyłącznie na tej podstawie, że mają kwalifikacje do prowadzenia

• Art. 1078.

  Oszacowanie gospodarstwa rolnego w celu ustalenia wartości udziałów spadkowych przeprowadza się według przepisów dotyczących sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych.

• Art. 1079.

  Jeżeli oprócz gospodarstwa rolnego spadek obejmuje inne przedmioty majątkowe, udziały spadkobierców w gospodarstwie rolnym zalicza się na poczet ich udziałów w całości

• Art. 1080.

  Przepisy o dziale spadku, w którego skład wchodzi gospodarstwo rolne, stosuje się także do zniesienia współwłasności powstałej w wyniku działu spadku.

• Art. 1081.

  Odpowiedzialność za długi spadkowe związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego ponosi od chwili działu spadku spadkobierca, któremu to gospodarstwo przypadło, oraz spadkobiercy

• Art. 1082.

  Jeżeli do spadku należy gospodarstwo rolne, ustalenie zachowku następuje z uwzględnieniem przepisów niniejszego tytułu.

• Art. 1083.

  § 1. Spadkobiercy, którzy przy dziale spadku nie otrzymali gospodarstwa rolnego lub jego

• Art. 1084.

  Umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego lub jego części zawarte przez spadkodawcę z osobami, które są jego spadkobiercami, wygasają z upływem roku gospodarczego, w którym nastąpiło

• Art. 1085.

  § 1. Spadkobierca, który w wyniku działu spadku otrzymał gospodarstwo rolne lub jego część,

• Art. 1086.

  Przepisy tytułu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy do spadku należy wkład gruntowy w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, o ile przepisy poniższe nie stanowią

• Art. 1087.

  § 1. Należący do spadku wkład gruntowy w rolniczej spółdzielni produkcyjnej dziedziczą

• Art. 1088.

  § 1. Przy dziale spadku wkład gruntowy w rolniczej spółdzielni produkcyjnej wraz z należącą

Powiązane akty

• Kodeks postępowania cywilnego
• Ustawa o udostępnianiu informacji gospodarczych
• Ustawa o prawach konsumenta

Źródło urzędowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1964/93

Data stanu: 2025-12-30

Co dalej

• Przejdź do wzoru dokumentu
• Sprawdź narzędzie pomocnicze
• Zobacz powiązany materiał scenariuszowy